บทที่ 1720

อันเหนียนวันนี้พอวุ่นเสร็จ ก็พาคนหนึ่งมาที่โรงหมอ

ฟู่จิ้นเชินเห็นคนที่เข้ามาก็รู้สึกเกินคาด

"ผู้จัดการใหญ่ต่ง?"

ต่งฮ่วนจือมาแล้ว

"คุณชายฟู่"

หลังจากต่งฮ่วนจือเข้ามา ด้านหลังก็ยังมีคนอีกหลายคน แบกวัตถุดิบยาเข้ามาหลายหามใหญ่

ย่ิงไปกว่านั้นหลังจากพวกเขาวางลง ก็ออกไปแบกรอบที่สอง

"นี่คือ?"

อันเหนียนเอ่ยต่อให้ "ผู้จัดการใหญ่ต่งขนวัตถุดิบยาเข้ามาให้โดยเฉพาะ พระชายาสองวันก่อนไม่ใช่ว่าเข้าไปหาผู้ดูแลทางนี้มาหรอกหรือ? บอกวัตถุดิบยาที่ขาดกับผู้ดูแลพันธมิตรโอสถไป บอกว่าจะควักเงินจ่ายเอง ให้เขาคิดหาวิธีหน่อย"

"ไวขนาดนี้ ผู้จัดการใหญ่ต่งก็ได้รับข่าวแล้วหรือ?"

เพิ่งจะสองวันเอง เป็นไปได้อย่างไรกัน?

จากเมืองหลวงมานี่ยังต้องใข้ตั้งหลายวัน

พอคำนวณเวลา ต่งฮ่วนจือพอพวกเขาออกเดินทางได้สองวันก็คงจัดการแล้ว

"อันที่จริงผู้ดูแลทางนี้ก็เขียนจดหมายถึงข้านานแล้ว บอกสถานการณ์ของทางนี้ ดังนั้นพวกเราจึงจัดการโยกวัตถุดิบยาจากที่อื่นเข้ามาก่อน แค่ยังไม่รู้ว่าต้องส่งไปที่ไหน แค่เตรียมการไว้ก่อน"

ต่งฮ่วนจือก็เร่งเดินทางมาหลายวัน สีหน้าอ่อนล้า แต่ก็ยังอธิบายออกมา

"ข้าเคยบอกกับศิษย์น้องหญิงแล้ว วัตถุดิบยาสำหรับการบริจาคของพันธมิตรโอสถนั้นมีมาตรฐานอยู่ การละเว้นกำไรเองก็มีกฏอยู่ ตอนนั้นข้ายังไม่ได้พูดชัดเจน"

เขาถอนหายใจ "อันที่จริงพวกข้าราชการที่คิดจะบรรเทาภัยก่อนหน้านี้ก็ทำงานไม่ค่อยได้ วัตถุดิบยามากมายพอถึงมือพวกเขา ก็ไม่แน่ว่าจะได้ใช้งานอย่งเต็มที่ ดังนั้นพันธมิตรจึงมีข้อกำหนดแบบนั้นขึ้นมา"

ฟู่จิ้นเชินถาม "แล้วตอนนี้คือ?"

"ข้ารู้ว่าศิษย์น้องหญิงจะต้องรักษาผู้ป่วยอย่างเต็มที่แน่นอน ถ้ารับวัตถุดิบยาเหล่านี้ไปต้องได้ใช้บนตัวผู้ป่วยแน่นอน นี่คือการรักษาผู้ประสบภัย พันธมิตรโอสถเองก็ควรจะทุ่มเต็มที่ด้วย ดังนั้นข้าจึงนำวัตถุดิบยาที่รวบรวมไว้เข้ามาแล้ว"