บทที่ 1721

ไข้หวัดปกติก็สามารถระบาดได้ แต่นางไม่ได้ให้คนทำการกักกัน

ดังนั้นตอนนี้พอได้ยินว่าไปที่ห้องผู้ป่วยนั้น อันเหนียนก็เข้าใจความหมายขึ้นมาทันที

"นางอยู่ที่นั่นคนดียวหรือ? น้ำเสียงเขาเครียดขึ้นมา"

และการเปลี่ยนท่าทีเช่นนี้ของอันเหนียน ต่งฮ่วนจือก็สัมผัสได้แล้วอย่างชัดเจน

เขามองอันเหนียน จากนั้นก็มองฟู่จิ้นเชิน "เกิดอะไรขึ้นหรือ? ห้องผู้ป่วยนั่นมีอะไรผิดปกติไหม?"

"ก่อนหน้านี้มีไป๋หู่กับเสี่ยวเยว่ส่งคนไปที่นั่น ตอนนี้มีฟู่จาวหนิงอยู่คนเดียว" ฟู่จิ้นเชินไม่ได้ตอบคำถามต่งฮ่วนจือ

แต่ต่งฮ่วนจือก็มองออก ว่าในสายตาเขามีความกังวลขึ้นมาเต็มที่

เพียงแต่ชายหนุ่มสองคนนี้ล้วนเป็นพวกไม่ค่อยเผยอารมณ์ออกมาเท่าไรนัก เป็นคนที่หนักแน่นใจเย็นมาก ดังนั้นเขาเองก็พิจารณาถึงความหนักหนาได้ลำบาก

อันเหนียนยกเท้าไปทางนั้นทันที

"ใต้เท้าอัน"

ฟู่จิ้นเชินจับแขนเขาไว้ สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้ำเสียงเองก็กดลงมา

อันเหนียนได้สติกลับมาในพริบตา ยืนนิ่งไปแล้ว

"นางกำชับอะไรไว้ไหม? ทำตามที่นางว่าเลย" เสียงอันเหนียนเรียบสงบ

แต่ว่า ฟู่จิ้นเชินมองเขาลึกๆ

รู้อยู่แท้ๆ ว่าห้องผู้ป่วยนั้นเป็นตัวแทนของอะไร ขนาดตัวเขาฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ให้เข้าไป อันเหนียนกลับคิดจะไป

ต่งฮ่วนจือมองเขา จากนั้นก็มองอันเหนียน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ก็คือมีคนป่วยที่มีโอกาสจะแพร่เชื้อ ห้ามเข้าไป จะติดโรคได้ง่ายๆ" ฟู่จิ้นเชินตอบ "ผู้จัดการใหญ่ต่งลำบากเสียแล้ว ข้าจะให้คนพาท่านไปพักผ่อนก่อน"

"คงไม่ใช่แบบชินอ๋องเซียวก่อนหน้านี้นะ..." ต่งฮ่วนจือมองข้ามครึ่งประโยคหลังของเขาไป สีหน้าเปลี่ยนไปมาก