บทที่ 1722

"พระชายา" สืออีกังวลมาก มองฟู่จาวหนิงที่นั่งอยู่บนเตียงหลัวฮั่นข้างหน้าต่าง "ท่านจะทำอย่างไร?"

หรือว่านางจะอยู่เฝ้าที่นี่ตลอดกัน?

ในเมื่อโรคนี้อันตรายขนาดนี้ พระชายาต่างหากถึงจำเป็นต้องมีการคุ้มครองมากที่สุด

"อีกเดี๋ยวข้าจะไปห้องข้างๆ ไม่ได้อยู่ที่นี่เฝ้าทั้งคืนหรอก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องกังวล"

ตอนกลางคืนที่นางอยู่คนเดียวก็เข้าไปในห้องเภสัช หลายวันช่วงนี้นางล้วนนอนอยู่ในห้องเภสัช ถึงอย่างไรก็เป็นสถานที่ของตนเอง ต้องดีกว่าห้องรับแขกที่จัดขึ้นชั่วคราวมากอยู่แล้ว

ตอนนี้มีโรคที่ระบาดได้ นางมานอนอยู่ในมิติของตนเองประสิทธิภาพในการกักกันก็ยิ่งดีกว่า

"แล้วพระชายากินข้าวหรือยัง?" สืออีถาม

"อีกเดี๋ยวจะกิน"

"ข้าจะไปนำอาหารมาให้ จะเอามาเยอะหน่อย พระชายาจะได้กินให้มากอีกนิด"

"ดีเลย"

สืออีออกไปแล้ว พอเห็นสือซานที่อยู่ข้างๆ ประตูวงกลม "ให้คนมาเปลี่ยนกับเจ้าคืนนี้"

"ไม่ ข้าเฝ้าเองยังวางใจกว่า" สือซานกลับไม่ยอม

ฟู่จาวหนิงให้เขาเฝ้าที่นี่ไม่ปล่อยให้ใครเข้าไป ใจเขาก็ไม่ค่อยสงบแล้ว ว่ามีโรคร้ายอะไรที่ทำให้พระชายาต้องระมัดระวังขนาดนี้?

นางไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ แล้วตัวนางเองล่ะ?

สืออีเองก็ไม่ได้ฝืนบังคับ เพราะถ้าไม่ใช่เขาไปวุ่นมาทั้งวัน เขาก็อยากจะมาเฝ้าที่นี่เองด้วย

จนตอนที่เขาส่งอาหารให้ฟู่จาวหนิง แล้วออกมาอีกครั้ง สือซานก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ "สืออี เจ้าว่าพระชายาจะติดโรคระบาดแล้วไหม?"

"ไม่หรอก"

สืออีตอบกลับอย่างไม่ลังเล เขาไม่คิดจะคิดทบทวนประโยคนี้ด้วยซ้ำ เหมือนว่าถ้าลังเลจะทำให้คนรู้สึกไม่ดี

และเหมือนว่าเขายิ่งตอบเร็วก็จะยิ่งไม่ติดโรคระบาด

"ถ้าท่านอ๋องอยู่ที่นี่ล่ะก็..."