บทที่ 1738

เซียวหลันยวนเหลือบมองสาวงามที่ยังนั่งนวดขาจักรพรรดิอยู่ข้างเตียง ในใจก็รู้สึกถากถางขึ้นอย่างแรงกล้า

"ฝ่าบาททรงสำราญเสียเหลือเกิน ยังจำเรื่องผู้ประสบภัยนับหมื่นที่เมืองเจ้อได้ไหม? คิดถึงเรื่องที่บ้านพวกเขาถูกทำลายไปบ้างไหม?"

"เจ้าบังอาจนัก!" องค์จักรพรรดิโมโหกราดเกรี้ยว

เซียวหลันยวนก็รู้สึกว่าพูดกับเขามากไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า

ไม่มีคนเชื่อ อันที่จริงเขาก็ยังหวังไว้มากกว่าใครๆ ว่าจักรพรรดิจะคุ้มครองแผ่นดินแคว้นเจาได้ พยายามปกครองแคว้นอย่างเต็มที่ เป็นจักรพรรดิที่ดี

ใครก็คิดกันว่าเขาตั้งใจจะมาชิงบัลลังก์

"ออกราชโองการ ให้หมอหลวงทั้งหมดไปรวมตัวที่จวนอ๋องเจวี้ยนเพื่อหารือเรื่องการไปรักษาคนป่วยที่เมืองเจ้อที" เซียวหลันยวนพูดออกมาตรงๆ

องค์จักรพรรดิถลึงตาไม่อยากเชื่อ "นี่เจ้ากำลังสั่งข้าหรือ?"

นี่ถึงกับออกคำสั่งเขาเลยหรือ?

"นอกจากท่านอยากให้ผู้ประสบภัยจากเมืองเจ้อทะลักมาที่เมืองหลวง" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา

"โหยวเหวินจางถ้ากล้าให้ผู้ประสบภัยมาที่เมืองหลวง ข้าจะตัดหัวเขาทิ้งเสีย! เขาเป็นผู้บริหารท้องถิ่นที่เมืองเจ้อภาษาอะไรกัน" องค์จักรพรรดิโกรธขึ้นมา

"ท่านไม่ให้เงินบรรเทาภัยเขา ไม่สั่งคนให้กับเขา ไม่ใหัวัตถุดิบยาไม่ให้หมอกับเขา แล้วท่านจะให้โหยวเหวินจางดูแลเมืองเจ้อได้อย่างไร?"

"ทำไมข้าจะไม่ได้? ก่อนหน้านี้ขบวนรถที่ผู้ตรวจการอันตรงไปที่เมืองเจ้อ เขาอมไปหมดแล้วหรือไรกัน?!"

เสียงองค์จักรพรรดิดังขึ้นมา เหมือนคิดจะใช้เสียงที่ดังกว่ากลบเซียวหลันยวนไป มีแค่การทำเช่นนี้ จึงสามารถทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีบารมีมากกว่า

แต่เซียวหลันยวนใช้เสียงหัวเราะเย้ยหยันทำลายภาพฝันเขาทิ้ง

"ของแค่นั้น ยังกลัวคนจะอมอีกเรอะ? เสด็จพี่ ท่านยากไร้จนหนังตาก็ตื้นเขินตามไปแล้วหรือ?"

สาวงามจากแคว้นหมิ่นคนนั้นมองเซียวหลันยวนอย่างตกตะลึง

อ๋องเจวี้ยนกล้าพูดแบบนี้กับองค์จักรพรรดิหรือ!

องค์จักรพรรดิโมโหจนเลือดแทบทะลักออกจากหัว เขาชี้ไปที่เซียวหลันยวน "เจ้า เจ้าๆๆ...."

"ถ้าท่านไม่ออกราชโองการ ข้าจะไปเรียกคนเองแล้ว ถึงอย่างไรถ้าพวกเขาไม่ไป ข้าก็จะไปลากตัวออกมาเอง"