บทที่ 1739

แต่ว่าพอคนมาอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน หารือเรื่องหน้าอ๋องเจวี้ยน ทำไมรู้สึกเหมือนเป็ฯเรื่องที่อันตรายเสียอย่างนั้น

ดังนั้น แค่ด้านนอกมองเข้ามา จะพบว่าพวกหมอเหล่านี้ล้วนกำลังกระซิบกระซาบกัน พูดกันเบาๆ ด้วยน้ำเสียงไม่น่าไว้ใจ

จังหวะที่เซียวหลันยวนเดินเข้ามา เสียงทั้งหมดก็เงียบลงทันที

กระทั่งว่า คนมากมายยังต้องกลั้นหายใจขึ้นมา

พวกเขาไม่กล้าจะเงยหน้ามองอ๋องเจวี้ยน

ยิ่งไปกว่านั้นบรรดาหมอก็ยังเข่าอ่อนจนคุกเข่าลงมา

"ข้าเชิญพวกเจ้ามาเพราะมีเรื่องอยากจะขอร้อง" เสียงของเซียวหลันยวนนิ่งขรึม มีความน่าเกรงขามที่ทำให้คนไม่กล้าคัดค้านต่อต้าน

เหล่าหมอหลวงมองหน้ากันไปมา

ขอร้อง?

อ๋องเจวี้ยนใช้คำว่าขอร้อง ทำให้พวกเขารู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่บังคับพวกเขามารวมตัวกัน เพราะมีเรื่องจะขอร้องหรือ?

เซียวหลันยวนไม่ให้เวลาพวกเขาได้ขบคิดนาน และไม่รอให้พวกเขาได้ตอบ พูดต่อมาว่า "เรื่องที่เมืองเจ้อจัดหาที่พักให้ผู้ประสบภัยนับหมื่นพวกเจ้าคงจะได้ยินมาบ้างแล้วใช่ไหม?"

"อ๋องเจวี้ยน เรื่องนี้พวกเราได้ยินมาแล้ว" มีหมอหลวงคนหนึ่งรวมความกล้าเอ่ยขึ้น "ยิ่งไปกว่านั้น ข้าน้อยยังได้ยินอีกว่า พระชายาไปที่เมืองเจ้ออีกด้วย?"

คนส่วนใหญ่ไม่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้พอได้ยินเขาพูดออกมาก็ล้วนตกตะลึงกันหมด

พระชายาอ๋องเจวี้ยนไปที่เมืองเจ้อจริงหรือ?

นางเป็นแค่หญิงสาวคนเดียวกล้าไปได้อย่างไรกัน?

"ใช่ พระชายาของข้าตอนนี้อยู่ที่เมืองเจ้อ ที่นั่นมีคนป่วยที่ติดโรคหวัดร้ายแรงขึ้นมาหลายคน ยิ่งไปกว่านั้นโรคนี้ยังระบาดสู่คนอื่นได้ด้วย เนื่องจากผู้ประสบภัยมากเกินไป อยู่กันอย่างแออัด เป็นไปได้มากว่าผู้ประสบภัยจำนวนมากอาจจะถูกระบาดไปแล้ว"

เซียวหลันยวนตอนที่เห็ฯจดหมาย แม้จะยังไม่ได้เห็นว่ามีผู้ประสบภัยมากแค่ไหนที่ติดโรคระบาดไปแล้ว แต่ในจดหมายของฟู่จิ้นเชินบอกว่า ตอนนี้ฟู่จาวหนิงดูแลรักษาคนป่วยอยู่สมคน ไม่มีคนอื่นที่ช่วยได้ ยิ่งไปกว่นั้นผู้ประสบภัยทางนั้นยังมีโอกาสที่จะสัมผัสไปถึงคนอื่นๆ อีก

ฟู่จาวหนิงให้พวกเขาออกไปค้นหาผู้ประสบภัยที่เคยสัมผัสมาทั้งหมดอย่างละเอียด เอาแค่จากวิธีการนี้ของนาง เซียวหลันยวนก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ถ้าควบคุมได้ไม่ดี จะมีผลตามมาที่หนักหนาสาหัสมาก

แล้วก็ ในจดหมายของอันเหนียนที่ส่งตามมาก็บอกว่า ผู้ประสบภัยพอไม่รู้ความจริง ก็อาจจะก่อความวุ่นวายขึ้นได้ง่าย

ถึงตอนนั้นถ้าผู้ประสบภัยนับหมื่นเกิดจราจลขึ้นมา ข้าราชการเมืองเจ้อทางนั้นก็คงทานไม่อยู่แน่