บทที่ 1755

"หมอฟู่ช่วยด้วย!"

ข้าราชการหลายคนรีบแบกคนวิ่งเข้ามา

พวกเขาล้วนรีบร้อนลนลาน คนที่ป่วยคือสหายของพวกเขา ดูแล้วน่ากลัวมาก นิ้วมือเองก็ม่วงหงิกงอไปแล้ว กระตุกไปทั้งตัว

เพราะคนข้างกายจะตายอยู่แล้ว จึงทำให้พวกเขารีบจนลืมที่จะเลี่ยงออก

"ท่านพ่อ เอาเข็มเงินให้ข้า!"

ฟู่จาวหนิงลืมไปในพริบตาว่าตนเองอ่อนล้า ให้พวกเขาแบกคนเข้ามา วางไว้ในเรือน จากนั้นให้พวกเขาถอยออกไปให้หมด

ส่วนตนเองก็รีบเข้ามาช่วงเหลืออย่างเร่งด่วน

ข้าราชการคนนี้ดูแล้วอายุยังน้อย แต่ตอนนี้หน้ากับมือม่วงไปแล้ว

ฟู่จิ้นเชินรีบเอากล่องยาของนางออกมา ฟู่จาวหนิงฝังเข็มอย่างรวดเร็ว

ไม่รู้ว่าตอนไหน เฉินเซียงประคององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยืนอยู่ตรงประตูห้องข้างนั้นมองเข้ามา

เฉินเซียงพอเห็นสภาพของข้าราชการคนนั้น สีหน้าก็ขาวซีดไป

นางจับแขนขององค์หญิงใหญ่ไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ

"องค์หญิงใหญ่ เขา เขาจะตายไหม..."

"แค่กๆๆ น่า น่าจะรักษาได้กระมัง?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็มองการรักษาของฟู่จาวหนิงอย่างตึงเครียด

พวกเขาแค่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกกลัวขนาดนี้แล้ว ก่อนหน้านี้แค่รู้สึกว่าไอจนรู้สึกแย่เท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าคนจะตาย

คนทั้งหมดล้วนจ้องมองเขม็ง กลั้นหายใจ

จนตอนที่ฟู่จาวหนิงปล่อยเลือดออกมาจากเขา ข้าราชการที่ชักกระตุกอยู่ตลอดจึงสงบลงมา ร่างกายที่แข็งเกร็งผ่อนคลายลงมาแล้ว

"หมอฟู่ เขา เขา..."

ฟู่จาวหนิงถอนใจยาว "ช่วยกลับมาได้แล้ว"

"โฮ!" มีข้าราชการหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าลงมา กอดหัวร้องห่มร้องไห้

พวกเขาช่วงนี้ทั้งเหนื่อยทั้งกลัว ตึงเครียดอยู่ตลอด ไม่กล้าผ่อนคลายลงมาเลย

คนอื่นๆ เองก็ตาแดงก่ำ