บทที่ 1756

สืออีตอนนี้โกรธมาก

นี่มันตอนไหนแล้ว? ไป๋หู่ยังคิดจะมมาทะเลาะกับเขาอีกหรือ?

"ข้าเองก็เป็นห่วงพระชายานะ!"

สืออีตะโกนคำนี้ออกมาอย่างอดไม่อยู่

ไป๋หู่นิ่งงันไป คำพูดที่คิดจะเอ่ยต่อมาที่มุมปากก็กลืนกลับลงไป

เขาตอนนี้เองก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว สองตาของสืออีกแดงก่ำไปแล้ว

เรื่องนี้ก็โทษสืออีไม่ได้ เขาเหมือนจะพาลไปหน่อยๆ แล้ว

สืออีสูดลมหายใจลึก ให้ตนเองใจเย็นลงมา

"การเลือกของพระชายา ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะมาตัดสินใจ ต่อให้เจ้าจะเขียนจดหมายถึงคุณชายเสิ่น ก็ไม่มีทางให้คุณชายเสิ่นมารับนางไปได้"

พวกเขาก็รู้ว่าฟู่จาวหนิงเป็นคนที่มีความคิดของตนเอง นางมีจุดยืนและความคิดของตนเองอยู่

ถ้าไม่สนความคิดนาง แล้วฝืนพานางออกไปมันเป็นไปไม่ได้เลย

"ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?"

ไป๋หู่อันที่จริงก็เข้าใจจุดนี้ดี

แต่พวกเขาก็เป็นห่วงนางจริงๆ แล้วยังกังวลว่าถ้านางเป็นเช่นนี้ต่อไปจะเหนื่อยจนป่วยเอา

"ข้าจะเกขียนจดหมายถึงท่านอ๋อง จดหมายด่วน"

สืออียังรู้สึกว่าตอนนี้ถ้าท่านอ๋องอยู่ที่นี่คงจะดี พวกเขาไม่มีทางเตือนพระชายาได้ บางทีท่านอ๋องอาจจะทำได้?

"ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใต้เท้าอันบาดเจ็บแล้ว!"

เสียงของเสี่ยวเจียงส่งมาจากด้านนอก มีความรู้สึกสิ้นหวังมาก

สืออีกับไป๋หู่พอได้ยิน สีหน้าก็ตกตะลึงไป ทั้งสองคนใช้วิชาตัวเบาบินแฉลบออกไปทันที

อันเหนียนบาดเจ็บเสียแล้ว