บทที่ 1776

ฟู่จาวหนิงดึงสติกลับมาไม่ได้ไปพักหนึ่ง

นางมองเซียวหลันยวน เพราะอยู่ใกล้มากที่สุด แต่ก็ยังมองเห็นตาของเขา รู้สึกแค่ว่าในตาของเขามีประกายดวงดาวอยู่...

อา นั่นเป็นครั้งแรกที่นางเกิดอาการคลั่งรักจนอยากจะบ้าอยากจะตายเพื่อเขา อยากจะใช้เวทมนต์กระแทกกำแพงให้ดังก้องเพื่ออ๋องเจวี้ยน

"ท่านทำได้อย่างไรกัน? องค์จักรพรรดิยอมได้อย่างไร?"

ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำ ถามเซียวหลันยวนขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

คำนวณจากจดหมายก่อนหน้า จนถึงตอนที่เขานำวัตถุดิบยาและคนจำนวนมากมาที่นี่ ระหว่างนี้ก็เหมือนใช้เวลาไปไม่มากเลย

หรือก็คือ เขาจะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จได้ จะต้องใช้ความกล้าหาญและกลยุทธ์มากมาย ทำปั๊ปก็เสร็จปุ๊ปเลยทีเดียว

นี่เป็นประโยคที่พูดได้ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เขาจะยอมเห็นด้วยได้อย่างไรกัน?" เซียวหลันยวนเอ่ยอย่างสงย "ก็แค่ขวางข้าไม่อยู่เท่านั้น"

"หนึ่งครั้งสองครั้ง สามครั้งสี่ครั้งแบบนี้ เกรงว่าเขาคงไม่ทนต่อไปแล้ว ท่านไม่กลัวว่าเขาจะก่อเรื่อง แล้วพุ่งเข้ามาแว้งกัดท่านหรือไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงคิดถึงความยากลำบากตอนที่เขาจัดการเรื่องนี้ที่เมืองหลวง ก็อดรู้สึกปวดใจขึ้นมาไม่ได้

เซียวหลันยวนมองออกถึงความเป็นห่วงในสายตานาง ใจอ่อนลงมา

ไม่มีอะไรจะสุขใจเท่ากับการที่คนที่เรารักเห็นค่าในสิ่งที่เราทำ

"ไม่ต้องกังวล ทหารมาเราก็เข้าขวาง น้ำมาเราก็อุดซะ รีบไปจัดงานให้พวกเขาเถอะ เอาเรื่องสำคัญแบ่งให้พวกเขาไปทำ อย่ามาแบกไว้ให้ตัวเองเหนื่อยเลย"

เซียวหลันยวนเชิดคาง มองไปทางพวกหมอ

คนมามายล้วนจ้องมองมาที่นาง ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่มีเวลามาคุยกับเซียวหลันยวนแล้ว