บทที่ 1777

แต่ว่าหมอหลินเองอันที่จริงก็ไม่ค่อยเข้าใจ ตอนนั้นที่ฟู่จาวหนิงอายุสิบสามสิบสี่ปี นางไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ตอนที่ไปหาเขาที่โรงหมอเล็ก เรียกได้ว่าน่าสงสารไม่มีที่พึ่งพาเลย ตอนที่พูดถึงอาการของท่านปู่ ก็แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร พอนางอายุสิบหกปี เริ่มตั้งแต่วันที่ถอนหมั้นกับรัฐทายาทเซียว ก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้นางเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้ว กลายเป็นหมอเทวดาที่เลื่องชื่อไปทั่ว

พอคิดถึงตอนนั้นที่ตนเองเตือนฟู่จาวหนิงไป บอกให้ผู้เฒ่าฟู่ได้กินดื่มดีดี จากไปอย่างสงบ อย่าเสียเงินทองมาซื้อหยูกยาเลย หมอหลินก็รู้สึกว่าตนเองหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจละอายใจจนขึ้นมาพูดกับฟู่จาวหนิงก่อน นี่คงจะไม่ถูกฟู่จาวหนิงเย้ยหยันเอาหรอกกระมัง?

เขาก็แค่จู่ๆ นึกถึงเรื่องในอดีตออกเท่านั้น จึงอยากจะชดเชยเสียหน่อย กระตือรือร้นหน่อย ช่วยฟู่จาวหนิงให้มากขึ้นอีกหน่อย

ครั้งนี้ หลังจากเขาได้ยินคำพูดของอ๋องเจวี้ยนในจวนอ๋องเจวี้ยน ก็เป็นคนแรกที่ไม่คิดอะไรมาก แล้วเลือกมาที่เมืองเจ้อทันที

ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าให้เสียเปล่า อย่างน้อยก็ต้องลงแรงกันบ้าง

"หมอหลินไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าจดจำเจตนาดีของหมอหลินได้เสมอมา" ฟู่จาวหนิงมองออกถึงความรู้สึกเชิงขอโทษของหมอหลิน

แต่ว่าวิชาแพทย์ของพวกเขาก็ไม่ได้มีถึงระดับที่จะรักษาท่านผู้เฒ่าฟู่ได้จริงๆ จึงไม่มีอะไรผิด

"ข้า รู้สึกละอายจริงๆ" หมอหลินพอเห็นฟู่จาวหนิงไม่โทษเขา แต่ยังจำเจตนาดีของเขาในตอนนั้นได้ ในใจก็อุ่นวาบขึ้นมา

"ตอนนั้นหมอหลินยังให้ชิ้นโสมข้ามาหลายชิ้น มีอะไรต้องละอายใจกัน?" ฟู่จาวหนิงบอก

ตอนนั้นหมอหลินยังให้ชิ้นโสมนางมาหลายชิ้น แล้วยังบอกว่าโสมนี้เขาขึ้นไปขุดมาจากในภูเขาเอง ไม่ต้องจ่ายเงิน ให้นางนำกลับไปแช่น้ำให้ท่านผู้เฒ่าฟู่ดื่มทุกวัน

ตระกูลฟู่ตอนนั้น ตกต่ำขนาดที่ว่าไม่มีใครอยากจะชายตามองแล้ว โรงหมอมากมายยังกังวลว่าฟู่จาวหนิงจะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา กระทั่งไม่ยอมไปดูให้ด้วยซ้ำ

ดังนั้นตอนนั้นน้ำใจแค่เล็กน้อยก็ยังได้มายาก

"นั่นเป็ฯโสมที่ข้าขุดมาเอง ไม่ได้มีค่าอะไรนัก" หมอหลินยังพูดประโยคเมื่อตอนนั้น