บทที่ 1808

นางอยากจะให้เซียวหลันยวนไม่พอใจตัวฟู่จาวหนิงเสียเหลือเกิน

แต่พอสิ้นเสียงนาง เซียวหลันยวนก็หันมามองนาง แม้จะสวมหน้ากากอยู่ แต่เฉินเซียงจู่ๆ ก็สัมผัสได้ว่านางถูกสายตาที่เย็นเยียบแหลมคนฆ่าตายไปแล้ว

นางใจสั่นวาบ จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจกับคำพูดเมื่อครู่ที่พูดไป แต่ก็สายไปแล้ว

นางได้ยินคำพูดเย็นชาของเซียวหลันยวนว่า

"องค์หญิงใหญ่ถ้าหากมีเรื่องจะคุยกับข้า ก็ให้ทาสของเจ้าไปคุกเข่าอยู่ตรงนั้นก่อน"

เซียวหลันยวนชี้ไปที่กลางสวน

คุกเข่าที่นั่น คนป่วยทั้งหมดในห้องข้างฝั่งตะวันตกจะมองเห็น

เฉินเซียงถลึงตาโตใส่อย่างไม่อยากเชื่อ

"อ๋องเจวี้ยน" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกตะลึงไป "เฉินเซียงก็แค่ปกป้องข้ามากเกินไปเท่านั้น นางไม่ได้มีความคิดไม่ดี..."

"ให้นางคุกเข่า ข้าถึงจะฟังเจ้าพูด ถ้านางไม่ทำ ข้าก็จะไปแล้ว" เซียวหลันยวนตัดบทนาง

เฉินเซียงบอกว่าฟู่จาวหนิงแอบมีชู้กับอันเหนียน เขาจดจำมาโดยตลอด

"อ๋องเจวี้ยน เฉินเซียงนางเองก็ป่วย ถ้าไปตากลมหนาวบนพื้น นางจะ..."

"เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว"

เซียวหลันยวนพูดจบก็หมุนตัวกลับทันที

เฉินเซียงลนลานขึ้นมา "อ๋องเจวี้ยน ข้าจะไปคุกเข่าเดี๋ยวนี้! ท่านโปรดรอก่อน!"

"เฉินเซียง..." องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองนางอย่างทำอะไรไม่ถูก ดูน่าสงสาร แต่ก็ไม่ได้ห้ามนาง

เฉินเซียงกัดฟัน เดินไปตำแหน่งที่อ๋องเจวี้ยนชี้ คุกเข่าลงมา

เซียวหลันยวนจึงหมุนตัวกลับ

"ว่ามา" เขาพูดกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตาแดงก่ำ นางเงยหน้ามองเขา ไม่รู้ทำไมสมองถึงร้อนรน แล้วโพล่งออกมาว่า...