บทที่ 1809

เซียวหลันยวนมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

และไม่รู้ว่านางทำไมถึงพูดว่า 'เขาเอามาเองไม่ได้' ออกมา

"แล้วของนั่นมันคืออะไรกัน?" เขาถามขึ้น

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นลนลานขึ้นมา

นางรู้ที่ไหนว่าสิ่งนั้นคืออะไร? มันคือกล่องที่เปิดไม่ได้ แล้วก็มองไม่เห็นว่าด้านในมีอะไรนี่นา?

"ตอนนี้ข้ายังบอกท่านไม่ได้ แต่สำคัญกับท่านมากแน่นอน"

"เจ้าไม่บอกว่าคืออะไร แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจริงหรือไม่จริง? จะว่าไป เจ้าบอกว่าเจ้าฝันเห็นอนาคตได้ นี่มันก็ดูเหลวไหลเกินไปนะ ข้าควรจะเชื่อเรื่องนี้ด้วยไหม?"

"เรื่องจริงนะ เพราะข้าฝันเห็นแบบนั้น ตอนเด็กๆ ได้พบกับเจ้าอารามยอดเขาโยวชิง เขาบอกว่า ข้าเป็นตัวเลือกที่เหมาะจะเป็นพระชายาของท่านมาก! แล้วยังชี้แนะข้า ให้ข้าเติบโตอย่างดีในสุสานจักรพรรดิ ถ้ายังไม่ถึงเวลาสำคัญอย่าเพิ่งกลับเมืองหลวง"

เซียวหลันยวนก็เชื่อคำพูดของนางอยู่ เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงอาจจะพูดเหล่านี้กับนางก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านหูที่คุยถ่ายทอดคำพูดเจ้าอารามมาตลอดก็พูดอะไรทำนองนี้

แต่เขาไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตนี้ต้องไปผูกอยู่บนตัวหญิงสาวคนหนึ่งเลย

บางทีอาจจะได้ แต่คนคนนั้นก็อาจจะไม่ใช่คนที่เขากำหนด อย่างจาวหนิง เขาเองก็ได้พบแล้ว ดีมากด้วย

"อ๋องเจวี้ยน ขอให้ท่านเชื่อข้าด้วย ข้าไม่มีความจำเป็นต้องกุเรื่องมาหลอกท่าน เพราะท่านแค่เขียนจดหมายถามเจ้าอารามก็จะรู้!"

"ต่อให้เจ้าจะฝันเห็นอนาคตได้ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า ถ้าของชิ้นนั้นมันสำคัญกับข้าจริง จะช้าเร็วก็ต้องมาอยู่ในมือข้าอยู่ดี"

"ไม่หรอก!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นว่าเขาไม่ค่อยสนใจ ก็ร้อนรนขึ้นมา

"มีแค่ข้าที่จะหาของสิ้นนั้นพบ!" ครั้งนี้นางพูดคำนี้ออกมาอย่างชัดเจน