บทที่ 1810

หญิงสาวที่น่าสงสาร ตอนเด็กๆ เขาเห็นในวังหลังมาแล้วไม่น้อย มีภูมิคุ้มกันไปนานแล้ว

"ข้าไม่ได้จะแย่งชิงอะไรกับหมอเทวดาฟู่ ถ้าเราแต่งกันหลอกๆ ได้ไหม? ข้าแค่ต้องการหาที่ไปเท่านั้น แค่อยากให้ท่านคอยปกป้องข้าไม่กี่ปี ถ้าห้าปีไม่ได้ล่ะก็ สามปีก็พอ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นเซียวหลันยวนไม่พูดจา จึงหดเวลาลงมาอีก

"สามปีนี้ ข้าแค่แบกชื่อพระชายารองไว้ในนามเท่านั้น พออยู่ภายนอกก็ขอให้ท่านอ๋องเล่นละครกับข้าหน่อย แสร้งเป็นสามีภรรยา สามารถปกป้องข้าได้ ในจวนอ๋อง ข้ารับรองว่าจะทำตามหน้าที่ตนเอง เลี่ยงท่านอ๋องให้ห่าง ไม่คิดอะไรเกินเลย"

"เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ต้าชื่อ แต่คิดจะเอาตัวเองไปไว้ในจุดต่ำตมหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"อ๋องเจวี้ยนโปรดเมตตา"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นน้ำตาไหลพราก "ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว ข้าเอาของให้ท่านได้ ยิ่งไปกว่านั้น โชคของข้าก็ดีมาโดยตลอด ถ้าเป็นพระชายารองอ๋องเจวี้ยนในนาม จะต้องช่วยเหลือท่านอ๋องได้แน่ ไม่ว่าท่านอ๋องจะทำอะไร ก็จะยิ่งราบรื่น ผลลัพธ์สมปรารถนา"

"องค์หญิงใหญ่มั่นใจกับโชคของตนเองขนาดนี้เชียว?" เซียวหลันยวนได้ยินคำนี้ก็อดนึกขันขึ้นมาไม่ได้

"โชคจุดนี้ข้ามีอยู่ ท่านเองก็เชื่อข้าได้ เจ้าอารามยังเชื่อมั่นเลย ยิ่งไปกว่านั้นพระเชษฐาข้า ก็ยังเชื่ออีกด้วย..."

พูดถึงฝ่าบาทต้าชื่อ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาคิดมากจนน่ากลัว นางก็ไม่ต้องมาลงทุนลงแรงหนีออกจากต้าชื่อ แล้วมาจนถึงแคว้นเจาเพื่อหาที่คุ้มครองหรอก

นางเองก็ไม่ต้องมาคุกเข่าอย่างไร้เกียรติต่อหน้าอ๋องเจวี้ยนด้วย

"แล้วก็ ถ้าหากข้าคนใกล้ตัวข้าจะมีภัยอะไร ข้าเองก็สามารถฝันเห็นล่วงหน้าได้ สามารถเลี่ยงห่างจากภัยได้ ถ้าหากท่านกับข้าแต่งงานกัน ท่านก็จะเป็นคนใกล้ตัวข้า ข้าช่วยท่านหลบเลี่ยงภัยได้นะ!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดจะแบข้อดีของตนเองออกมา เพื่อทำให้เซียวหลันยวนหวั่นไหว

"ข้ายังน้ำของหมั้นมาด้วย ข้ามีร้านแลกเงินแห่งหนึ่งเปิดอยู่ในเจียงหนานแคว้นเจา ปัจจุบันมีกำไรอย่างน้อยทุกปีประมาณห้าหมื่น ช่วงหลายปีที่ท่านปกป้องข้า ข้าจะเอากำไรทุกปีส่งให้ท่านได้ แล้วก็ ถ้าหากเมืองหลวงแคว้นเจามีเรื่องอะไร นักบัญชีของธนาคารข้าก็จะช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ช่วยลี้ภัยท่านไปที่เจียงหนานได้"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแบไพ่ออกมาหมดแล้ว