บทที่ 1811

เซียวหลันยวนหมุนตัวจากไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองแผ่นเหลังเขา จะอย่างไรก็ตั้งสติกลับมาไม่ได้

เฉินเซียงเห็นว่าการสนทนาขององค์หญิงใหญ่พังทลายลงแล้ว สีหน้าก็ลนลานขึ้นมา รีบลุกขึ้นมาไล่ตามเซียวหลันยวนไป

"อ๋องเจวี้ยน! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!" หมอเทวดาฟู่วางยาอะไรใส่ท่านใช่ไหม ท่านทำไมถึงได้ใจดำขนาดนี้?

นางยังไม่ทันพุ่งออกจากประตูวงกลม ก็ถูกไป๋หู่ฟาดกลับมา

ไป๋หู่ยังใช้แค่กำลังภายในด้วย แต่ห้ามไม่ให้นางออกไป ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายนาง

แต่เฉินเซียงก็ทรุดตัวลงบนพื้น แค่รู้สึกว่าเจ็บเข่าเจ็บก้น มือก็เจ็บ หัวก็ปวดไปหมด

นางร้องไห้ออกมา "พวกเจ้าจะมารังแกองค์หญิงใหญ่ของพวกเราแบบนี้ไม่ได้ นางเป็นองค์หญิงใหญ่ที่มีโชคมากที่สุดในต้าชื่อนะ"

เซียวหลันยวนเดินไปไกลแล้ว ไม่หันหลังกลับมา

ไป๋หู่ยืนอยู่ที่ประตูวงกลม มององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "องค์หญิงใหญ่กลับห้องไปเถิด"

จะว่าไปเขาเองก็เป็นคนต้าชื่อเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินเรื่ององค์หญิงใหญ่มามาก

ตอนนี้พอเห็นองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกต่ำจนน้ำตานองหน้า เขาก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมาหน่อยๆ

แต่ว่า องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นต้องการจะเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน ต้องการตำแหน่งพระชายารองของอ๋องเจวี้ยน เขาจึงไม่มีทางยืนอยู่ข้างนาง

"ข้าก็แค่อยากจะแต่งงานลวงๆ เท่านั้น ทำไมเขาถึงไม่เห็นด้วยล่ะ?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ไม่สนว่าเขาเป็นใคร ตอนนี้แค่เห็นใครก็อยากจะถามคำถามที่อยู่ในใจออกมา

เดิมทีนางอยากจะเป็นพระชายาตัวจริง หรืออย่างน้อยก็พระชายาทัดเทียม ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังต้องการเป็นสามีภรรยาจริงๆ กับอ๋องเจวี้ยน

แต่ว่าตอนนี้นางถอยเงื่อนไขออกไปบ้างแล้ว จากพระชายาหลักเป็นพระชายารอง จากสามีภรรยาที่แท้จริงมาเป็นการแต่งงานลวงๆ จากทั้งชีวิตก็ขอเหลือแค่สามปี

แค่นี้ก็ไม่ได้หรือ?

อ๋องเจวี้ยนใจดำเหลือเกิน!

ไป๋หู่ไม่ได้ตอบนาง