บทที่ 1818

จูเฉียนเฉี่ยนพยายามลืมตามองเขา พอเห็นใบหน้าชายแปลกหน้า ก็ร้องเสียงแหลมถอยออกไปสองก้าวทันที เกือบจะล้มคะมำลงพื้น

หยวนอี้ที่ตามมาก็รีบยื่นมือประคองนาง.

แต่จูเฉียนเฉี่ยนยืนไม่มั่นคง ทั้งตัวจึงแนบชิดเข้าไปที่อ้อมกอดนาง

"ยืนดีๆ ยืนดีๆ!" หยวนอี้หน้าเปลี่ยนสี รีบผลักนางไปบนตัวเสี่ยวเยว่ ตนเองก็ผละออกมาเหมือนสัมผัสกับสิ่งสกปรก "ประคองนางดีดี"

"แม่นางเสี่ยวเยว่ ขอร้องท่านล่ะ ให้แม่นางของข้าเข้าไปในห้อง แล้วให้คนอื่นออกไปให้หมดด้วย" ไฉ่เอ๋อร์ลนลานขึ้นมา

"ไปทางนั้น" เสี่ยวเยว่ชี้ไปที่ห้องหนึ่ง หมอหลวงเผียวจึงเดินตามเข้ามา

ตอนนี้เขาก็พยายามช่วยรักษาคนไข้อยู่

เพียงแต่แม่นางคนนี้ดูแล้วไม่เหมือนผู้ประสบภัย

"แม่นางของพวกเรามาให้หมอฟู่รักษาน่ะ ไม่ต้องการหมอหลวงเผียวคนนี้" ไฉ่เอ๋อร์พอเห็นหมอหลวงเผียวก็ตามเข้ามา สีหน้าเปลี่ยนไปอีก

"ตอนนี้คุณหนูของข้าไม่ว่าง หมอหลวงเผียวตรวจอาการให้พวกท่านก็ดีอยู่แล้ว เขาอยู่ในวังก็คอยรักษาให้กับเหล่าขุนนางที่วังหลัง พวกท่านยังจะกลัวอะไรอีก?" เสี่ยวเยว่น้ำเสียงเย็นชา

จูเฉียนเฉี่ยนที่ถูกประคองให้นั่งลงตัวก็ยังบิดไปบิดมาเหมือนนั่งไม่นิ่ง

"แม่นาง ยื่นมือออกมา ข้าจะจับชีพจรให้" หมอหลวงเผียวพยายามทำเสียงให้อ่อนโยน

จูเฉียนเฉี่ยนกลับหดตัวไปด้านหลังไฉ่เอ๋อร์ เสียงสั่นขึ้นมา "ไม่เอา อย่าเข้ามานะ รีบให้ผู้มีพระคุณเข้ามาเสียที!"

เสียงของนางตอนหลังมีแววสะอื้นขึ้นมา

เสี่ยวเยว่ปล่อยนาง จับมือของนางกดลงไปบนโต๊ะ

"หมอหลวงเผียว เชิญจับชีพจร"

แต่อุณหภูมิร่างกายของจูเฉียนเฉี่ยนเย็นมาก ไม่มีความร้อนอยู่เลย

หมอหลวงเผียวรีบจับชีพจรให้นาง

ครั้งแรก เขาตกตะลึงไปทันควัน ไม่อยากเชื่อ

จากนั้นจึงรีบยืนยันอีกครั้ง

จูเฉียนเฉี่ยนร้องเสียงดังขึ้นมา ออกแรงดิ้นรน เบิกตาโพลงมองหมอหลวงเผียว แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

"ออกไป ออกไปนะ..."