บทที่ 1819

ชื่อซุนฉงหมิง ไป๋หู่กับสืออีแน่นอนว่ารู้จัก ตอนอยู่ในเมืองจี้ที่ต้าชื่อ พวกเขาก็เจออยู่บ่อยครั้ง

ซุนฉงหมิงคิดจะมาขัดขวางฟู่จาวหนิงเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่ เพียงแต่การสร้างความลำบากของเขาขวางฟู่จาวหนิงไว้ไม่ได้

ประธานกงซุนของสมาคมหมอใหญ่เองก็สนับสนุนฟู่จาวหนิง ซุนฉงหมิงจึงทำอะไรไม่ได้

"ถ้าอย่างนั้นก็หนักมาก แม่นางคนนี้ดูเหมือนจะยังไม่แต่งงานด้วย" หยวนอี้ขมวดคิ้วขึ้นมา

เจ้าพวกลัทธิเทพทำลายล้างนั่น แต่ละคนมันบ้าบอสิ้นดี

ทำยาแบบนี้ออกมา ที่บอกว่าแก้ยาก มันก็แก้ได้ยากจริงๆ ไม่มียารักษา

แต่จะบอกว่าแก้ง่าย อันที่จริงก็ไม่ได้ยาก เอาจริงๆ ก็คือยาที่ทำให้คนเสียความบริสุทธิ์! มีผู้ชายสักคนก็พอแล้ว

แต่ว่า แม่นางคนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วจะไปหาผู้ชายจากไหนมาให้นาง?

ถ้าหาผู้ชายส่งเดชมาให้นาง หลังจากนี้นางไม่ต้องเอาหัวไปชนกำแพงตายรึ? นี่ไม่ต่างอะไรกับการไม่ช่วยเหลือเลย

"ยานั่นหรือ?" ไป๋หู่หน้าเย็นชาลงมา

ลัทธิเทพทำลายล้าง ลัทธิเทพทำลายล้างอีกแล้ว

"ใช่เลย เจ้ายานี่ชื่อว่ามหารัญจวน"

หมอหลวงเผียวเอ่ยขึ้น สีหน้ากระดากเล็กน้อย เขาเองก็เจอกับยาทำนองนี้มาไม่น้อยในวังหลัง ตอนที่พวกนางในทะเลาะกันแย่งชิงอำนาจ ก็ใช้กันอยู่บ่อยครั้ง

แต่ยาเหล่านั้นในวังหลังไม่ได้รุนแรงแบบของลัทธิเทพทำลายล้าง

มีบางส่วนเอาไปแช่น้ำเย็นให้ใจเย็นลงหน่อยก็ผ่านไปได้แล้ว และมีบางส่วนที่มียาแก้พิษ บางส่วนแค่สำรอกออกมาก็พอ

แต่ "มหารัญจวน" ของลัทธิเทพทำลายล้างทำแบบนั้นไม่ได้

"แล้วจะทำอย่างไรดี?" สืออีกับไป๋หูแลกเปลี่ยนสายตากัน ทั้งสองคนสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เพราะพวกเขานึกออกว่า เมื่อครู่จูเฉียนเฉี่ยนเอาแต่เรียกผู้มีพระคุณอยู่ตลอด

พอคิดถึงจดนี้ หยวนอี้ก็ถามออกมา

"เมื่อครู่นางไม่ใช่เอาแต่เรียกหาผู้มีพระคุณหรอกหรือ? นางมาที่นี่เพื่อหาผู้มีพระคุณนี่นา? บางที นาง..." อาจจะมาหาผู้มีพระคุณคนนั้นด้วยความคิดที่จะมอบร่างกายให้ก็ได้

ถ้าเป็นเช่นนี้ เรียกผู้มีพระคุณของนางออกมาก็อาจจะช่วยนางได้นี่

เพียงแต่คำพูดเหล่านี้ หยวนอี้ไม่ได้พูดออกมา

คุยถึงเรื่องเหล่านี้ สำหรับหญิงสาวที่อยู่ในนั้นถือเป็นการหยามหมิ่นอย่างหนึ่งเช่นกัน

เขาเห็นใจจูเฉียนเฉี่ยนจริงๆ แต่ก็อยากรู้ว่านางจะต้องช่วยอย่างไร

"ตึง" ด้านในมีเสียงดังลอดเข้ามา จากนั้นไฉ่เอ๋อร์ก็ร้องไห้จ้า

"แม่นางเสี่ยวเยว่ ขอร้องท่านล่ะ ไปเชิญท่านผู้มีพระคุณออกมาช่วยนางเถิด คุณหนูของข้าทนไม่ไหวแล้ว"

ไฉ่เอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้น จูเฉียนเฉี่ยนเมื่อครู่ล้มลงกับพื้นจนหัวกระแทก แต่นางก็ยังบิดตัวอยู่บนพื้น ออกแรงจับตนเองไว้ด้วยสีหน้าหวาดกลัว

"่ทนไม่ไหวแล้ว ฆ่าข้าเลยเถอะ ไฉ่เอ๋อร์ ฆ่าข้าที..."