บทที่ 1821

พอเห็นออร่าแบบนี้ของฟู่จาวหนิง ก็รู้สึกว่านางน่าจะมีวิธีอยู่

หมอหลวงเผียวก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงใจเย็นและนิ่งมาก เหมือนทำทุกอย่างให้ลุล่วงได้ แต่เขาก็ยังไม่ได้มองในแง่ดีนัก

"เจ้าสิ่งนี้แก้ไขได้ยากมากจริงๆ"

หยวนอี้ตอนนี้เองก็พูดอะไรไม่ค่อยได้ แต่เขาก็จับจุดสำคัญอีกจุดได้ "สาวใช้คนเมื่อครู่ไม่ใช่กำลังถามถึงคุณชายฟู่หรือ? ที่นี่ยังมีคุณชายฟู่คนไหนอีก? ข้าจำได้ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนไม่มีพี่ชายนี่"

ไม่ใช่แค่ไม่มีพี่ชาย เหมือนว่าพี่ทางญาติก็ไม่มีด้วย

"นางมีน้องชาย" หมอหลวงเผียวกดเสียงต่ำ

"อ้อ ที่แต่ก่อนเป็นคุณชายน้อยเฮ่อเหลียนนั่นน่ะหรือ?"

"คุณชายหยวนนี่เข้าใจเรื่องของพระชายาอ๋องเจวี้ยนดีเสียจริง?" หมอหลวงเผียวมองหยวนอี้อย่างสงสัย ทำไมต้องคอยหาข่าวของฟู่จาวหนิงขนาดนี้ด้วย?

"ก็ไม่หรอก รู้แค่คร่าวๆ เท่านั้น"

หยวนอี้เอ่ยต่อ "แต่ว่าคุณชายน้อยฟู่คนนั้นอายุยังน้อยอยู่นี่? คงไม่น่าใช่ผู้มีพระคุณของแม่นางจูนี่หรอกกระมัง?"

หมอหลวงเผียวเดิมทีก็ไม่อยากสนทนาหัวข้อนี้กับเขา แต่พอถูกเขาถามแบบนี้ เขาเองก็คุมปากตัวเองไม่อยู่เหมือนกัน

"ก็ไม่เหมือนจริงๆ นั่นล่ะ"

หยวนอี้เลิกคิ้ว "หรือก็คือ คุณชายฟู่คนนั้น หมายถึงคุณชายฟู่ที่เป็นพ่อของพระชายาอ๋องเจวี้ยนสินะ"

คุณชายอะไรกัน

หมอหลวงเผียวปิดปากลงทันที

เพราะสายตาของสืออีกับไป๋หู่เย็นเยียบลงเรื่อยๆ จับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองคน

คุณชายฟู่ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อของพระชายาอ๋องเจวี้ยน พวกเขาสองคนดันมาสงสัยเรื่อง 'ความรักไม่เหมาะสม' ของอีกฝ่ายที่นี่ สืออีกับไป๋หูจะทนได้หรือ?

หยวนอี้เห็นว่าเขาไม่พูดต่อ จึงไม่ถามอะไรอีก

แต่สีหน้าของเขาก็ดูจะสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ถ้าหากผู้มีพระคุณของแม่นางจูคนนี้คือฟู่จิ้นเชิน แล้วถ้านางเข้าไปในบ้านตระกูลฟู่ แล้วกลายเป็นแม่คนรองของพระชายาอ๋องเจวี้ยนขึ้นมา...

คงจะวุ่นวายน่าดู ถ้ามีเรื่องวุ่นๆ ในบ้าน จะทำให้พระชายาอ๋องเจวี้ยนอยากออกจากแคว้นเจาไหมนะ?