บทที่ 1822

พวกของหมอหลวงเผียวเห็นจูเฉียนเฉี่ยนถูกหิ้วออกมา ก็อยากจะถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง แต่เสียงของฟู่จาวหนิงก็ดังลอดออกมาจากในห้อง

"หมอหลวงเผียว พาคุณชายหยวนไปช่วยด้านหน้า อย่ามาเกะกะลูกตาที่นี่"

หยวนอี้ร้องซู๊ด ถึงกับบอกว่าเขาเกะกะลูกตาเลยหรือนี่?

หมอหลวงเผียวเองก็ไม่คิดว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะไม่เกรงใจต่อคุณชายหยวนขนาดนี้ นางน่าจะรู้ว่าเขาเป็นคุณชายทูตจากแคว้นหมิ่นแล้วนี่?

"ไม่ได้ยินหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเริ่มหมดความอดทน จูเฉียนเฉี่ยนเป็นหญิงสาว ติดพิษแบบนี้มา พวกเขาเป็นผู้ชายสองคนยังจะมาอยู่วุ่นวายกันที่นี่อีก?

ยังไว้หน้าคนอื่นเขาไหมเนี่ย?

"คุณหนู ข้าจะหิ้วคุณชายหยวนออกไปเอง" ไป๋หู่ขึ้นหน้ามา

หยวนอี้พอเห็นว่าเขามาจริงๆ ก็รีบก้าวเท้าออกไปทันที

"ไม่ต้องลงไม้ลงมือหรอก ข้าออกไปเองได้"

เขารู้สึกว่าฟู่จาวหนิงคงจะเห็นด้วยที่ให้องครักษ์ลงไม้ลงมือกับเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้รับการเคารพยกย่องหลังจากมาถึงแคว้นเจา

เหล่าขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงพวกนั้น คนไหนบ้างที่ไม่ยกย่องต้อนรับเขา?

แต่ละคนล้วนพูดกันว่าเขาอายุน้อยแต่ชาญฉลาดมีความสามารถ เป็นคนที่ยอดเยี่ยมอะไรเทือกนั้น อยากจะเชิญเข้าไปกินข้าวร่ำสุราชมการแสดงเสียด้วยซ้ำ มีแค่ฟู่จาวหนิงคนเดียว ที่บอกว่าเขาเกะกะลูกตาที่นี่

หมอหลวงเผียวเป็นหยวนอี้ถูกไล่ออกไปแบบนี้ ในใจก็รู้สึกเบิกบานขึ้นมา

ได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นไปหน่อย ไม่เช่นนั้นเขาคงถูกหยวนอี้กดดันอยู่แบบนี้ ตอนนี้พระชายาอ๋องเจวี้ยนเอาหยวนอี้ได้อยู่หมัด เขารู้สึกนับถือมาก

"เจ้าสองคนคอยเฝ้าไว้อย่าให้คนเข้ามา"

"ขอรับ"

จูเฉียนเฉี่ยนสำรอกออกมาจนฟ้าหมุน รู้สึกเอาของที่กินเข้าไปทั้งเดือนสำรอกออกมาจนเกลี้ยง ถึงอย่างไรก็สำรอกออกมาจนนางรู้สึกว่ากระเพาะตัวเองว่างเปล่าไปหมดแล้ว

จนตอนที่นางถูกหิ้วกลับมาในห้อง ฟู่จาวหนิงจึงเขียนตำรับยาหนึ่งขึ้นมา

"เสี่ยวเยว่ เจ้าไปหาศิษย์ของข้าแล้วให้เขาจัดยาหน่อย จากนั้นก็ต้มออกมาเป็นน้ำมาให้นางอาบ"

"่เจ้าค่ะ"