บทที่ 1823

นางชอบฟู่จิ้นเชินจริงๆ ครั้งนี้พอได้เห็นก็ยิ่งชอบ ก่อนหน้าครั้งนั้น ฟู่จิ้นเชินอยู่ในชุดเรียบง่าย ก็ทำให้นางรู้สึกดูสง่ามากแล้ว

ครั้งนี้ฟู่จิ้นเชินพอสุขภาพกลับมาแข็งแรง แล้วยังอยู่ในชุดผ้าไหมใหม่ พอมองใบหน้าหล่อเหลา นางก็ลุ่มหลงไปแล้วจริงๆ

"ข้าจะไม่แย่งความโปรดปรานจากแม่ของท่านหรอก พวกท่านมองข้าเป็นคนที่เพิ่มเข้ามาในบ้านไม่ใช่คนที่เข้ามาแย่งเขาไปก็พอ มองข้าเป็นคนในครอบครัวด้วยได้ไหม?"

จูเฉียนเฉี่ยนมองฟู่จาวหนิงอย่างลึกซึ้ง ถ้าไม่ใช่ว่ามือนางขยับไม่ได้ คงจะเข้าไปกุมมือฟู่จาวหนิงอย่างจริงใจไว้แล้ว

สายตาตอนนี้ของฟู่จาวหนิงที่มองนางก็เหมือนกับมองคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง

"ตอนที่พบเจ้าครั้งแรก" จู่ๆ นางก็เอ่ยขึ้นอย่างสงบ ทำให้จูเฉียนเฉี่ยนมองมาที่นางอย่างคาดหวัง "ก็ยังรุ้สึกว่าเป็นแม่นางที่ดูร่าเริงคนหนึ่ง"

จูเฉียนเฉี่ยนตาเปล่งประกาย "ข้าเองก็ใช่นั่นล่ะ พวกเราหลังจากนี้ยังเป็นเพื่อนกันได้นี่"

"แต่ว่าตอนนี้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยต่อมาว่า "กลับสมองมีปัญหาเหมือนคนป่วยหนัก"

จูเฉียนเฉี่ยนงงงัน

ฟู่จาวหนิงเปลี่ยนหัวข้อทันที "ถัดจากนี้ข้าต้องการให้เจ้าปิดตาปิดปาก จากนั้นก็ไปซะ"

เข็มในมือนางแทงเข้าไปที่จุดชีพจรของนาง

จูเฉียนเฉี่ยนหลับลงทันที

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจเบา

ตอนนี้ก็สงบขึ้นเยอะ ถ้าหากยังฟังคำพูดไร้สมองของจูเฉียนเฉี่ยนต่อ นางเกรงว่าตนเองคงได้เอาเข็มเย็บปิดมาเย็บปากนางแน่

นั่นมันต้องเป็นคนที่สมองตีบมานานแค่ไหนถึงพูดออกมาได้กัน?

มองนางเป็นครอบครัวเรอะ? อยู่ดีดีใครเขาอยากจะมีอนุภรรยาเพิ่มเข้ามาในบ้าน เพราะว่ามีเงินเยอะแยะหรือในบ้านมีห้องว่างเต็มไปหมดหรือไรกัน?

แค่นางชอบ แล้วคนอื่นเขาก็จะต้อนรับนางเข้าบ้านเรอะ?

ปัญญาอ่อน

นางหยิบเข็มฉีดยาออกมา ฉีดยาให้กับจูเฉียนเฉี่ยนหลายอย่าง

แต่ก่อนหลังจากที่อันชิงโดนยานี้เข้าไป เวลานางว่างๆ ก็ไปค้นคว้าคิดค้นยาที่มาแก้คุณสมบัติทางยาเหล่านี้ออกมา วางเตรียมไว้ในห้องยา

ถ้าเผื่อตอนไหนมีคนซวย โดนเจ้ายานี่เล่นงานเข้า ก็หยิบออกมาฉีดสักสองสามเข็ม