บทที่ 1825

ฟู่จาวหนิงกลับไปที่ห้องข้างฝั่งตะวันตก นางวุ่นอยู่กับการช่วยชีวิตรักษา จนพอว่างลงมาได้ประมาณครึ่งชั่วยาม

เหนื่อยจนนางหอบเบาๆ

ฟู่จิ้นเชินเองก็ยุ่งอยู่ตลอด พอเห็นนางนั่งลงบนหินด้านนอก ก็หยิบเบาะใบหนึ่งเข้ามา

"หิมมันเย็นนะ รองไว้หน่อย"

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นเอาเบาะมารองไว้แล้วค่อยนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

"จำนวนคนที่ติดโรคเพิ่มมากขึ้นอีกแล้ว อีกเดี๋ยวผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกับที่ปรึกษาคงเข้ามา เกรงว่าน่าจะเป็นข่าวร้ายอีก"

ฟู่จิ้นเชินกังวลถึงข่าวร้าย เพราะรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงเหนื่อยเกินไปแล้วนั่นเอง

นางเองเมื่อคืนก็นอนดีหน่อยแล้ววันนี้ก็นอนช้าหน่อย แต่เขารู้ว่าก่อนหน้านี้ตอนกลางวันนางก็เอาแต่วุ่นกับการรักษาคนไข้ ตอนกลางคืนก็ยังค้นคว้ายาอยู่ในห้องตัวเอง

คนทั้งหมดล้วนกำลังรอตำรับยาของนาง

ตำรับยาที่นางใช้ตอนนี้ก็เป็นตำรับยารักษาโรคหวัดพื้นฐานแต่มีการปรับวัตถุดิบยากับสัดส่วน แต่ท้ายสุดก็ยังรักษาไปถึงต้นตอไม่ได้ กระทั่งยังมีผลกับโรคช้ามากด้วย คนป่วยแรกสุดที่เข้ามา ก็มีแค่ป้าหนิวคนเดียวที่อาการดีขึ้นมาก แต่คนอื่นยังซมกันอยู่เลย

ถ้าหากประสิทธิภาพช้าขนาดนี้ก็ไม่ไหว พวกเขาเองก็รับคนมากขนาดนี้ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นวัตถุดิบยาก็จะยิ่งไม่พอด้วย

"น่าจะยังไม่ถึงจุดสูงสุด ตอนนี้ยังแค่ระบาดขั้นต้นเท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงแม้จะไม่ใช่คนที่มองโลกในแง่ร้าย แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้ามองในแง่ดีเลย

ยุคนี้มีข้อจำกัดมากเกินไป

จากที่นางรู้ ภายใต้สถานการณ์ที่วิชาแพทย์กับสิ่งแวดล้อมไม่สามารถช่วยเหลือคนไข้ส่วนใหญ่ได้ ผู้มีอำนาจก็จะใช้วิธีที่เรียบง่ายแต่โหดร้ายคือสั่งปิดเมือง ทอดทิ้งชีวิตคนทั้งเมือง พยายามแค่ไม่ให้โรคระบาดแพร่ออกไป จนสร้างผลที่ตามมาไม่อย่างอาจประมาณได้

นางไม่สามารถทนดูเมืองเจ้อตกไปอยู่สภาพแบบนั้นได้

แต่ตอนนี้การจะค้นคว้ายาออกมา ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

อันที่จริงนางก็มีอุปกรณ์ขี้โกงอยู่ แต่การพยายามสกัดสารออกฤทธิ์ที่มีประสิทธิภาพจากวัตถุดิบยาที่มีอยู่ในตอนนี้ให้ออกมาอย่างรวดเร็ว มีแค่การสกัดยาจำนวนมหาศาลออกมา จึงจะสามารถแก้ไขปัญหาในเมืองเจ้อตอนนี้ได้ จะมาพึ่งพานางที่รักษาได้แค่ไม่กี่คน มันไม่มีประโยชน์