บทที่ 1826

ฟู่จิ้นเชินรู้สึกว่า แม้พวกเขาจะไม่มีช่วงเวลารักใคร่ระหว่างพ่อลูกอะไรแบบนั้น จาวหนิงเองก็ไม่ได้เรียกเขาว่าท่านพ่อแบบหวานๆ แต่พวกเขาตอนนี้สามารถทำอะไรด้วยกันได้ อยู่กันเหมือนกับเพื่อน เขาก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

และที่น่าตลกก็คือ ทุกครั้งที่จาวหนิงยอมรับความเห็นหรือวิธีการของเขา ชื่นชมเขาขึ้นมา เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก

"แล้วตอนนี้ให้ข้าช่วยเจ้าเขียนของง่ายๆ ดูดีไหม? แล้วเจ้าจะลดจะเพิ่มบนนั้นก็ค่อยว่ากัน แบบนี้จะลดภาระงานของเจ้าได้บ้างหรือเปล่า?"

พอเวลาที่ฟู่จิ้นเชินกับฟู่จาวหนิงอยู่ด้วยกันนานขึ้นหน่อย แล้วพอทำงานด้วยกัน ก็ปรับตัวกับจังหวะของนางได้อย่างรวดเร็ว แล้วยังเรียนรู้ความเคยชินการพูดของนางมาด้วยบางส่วน

ยังเหลือแค่ช่วยนางเขียนวิธีกับแผนการนี่ล่ะ

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกขำๆ แต่ฟู่ชิ้นเชินเองก็ช่วยแบ่งเบางานนางได้มากเลยทีเดียว

"เช่นนั้นท่านก็พักผ่อนดีดี อีกเดี๋ยวข้าจะฝังเข็มให้ท่านเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงอยากจะฉีดยาบำรุงให้เขาสักเข็ม ถือโอกาสฉีดให้ตอนฝังเข็มนี่เลย เขาน่าจะไม่สงสัยอะไร

"ได้"

ความกังวลใส่ใจของลูกสาว ฟู่จิ้นเชินไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว

ตอนนี้เองฟู่จาวหนิงจึงพูดเรื่องของจูเฉียนเฉี่ยนขึ้นมา แค่พูดคร่าวๆ ไม่กี่คำ ถึงอย่างไรก็ยังเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง นางไม่ได้บรรยายรายละเอียดปลีกย่อย แค่พูดว่าในเรื่องนี้มีฝีมือของพวกลัทธิเทพทำลายล้างอยู่ด้วย

เรื่องนี้ต้องให้ฟู่จิ้นเชินได้รู้

ฟู่จิ้นเชินหลังจากได้ยินสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ข้าเองคิดว่าจูเฉียนเฉี่ยนอาจจะพูดชื่อของข้ากับหญิงสาวคนนั้นไป หรือไม่ก็ชื่อของเจ้า หญิงสาวคนนั้นพอได้ยินชื่อพวกเรา ดังนั้นจึงจงใจทำเรื่องนี้ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะพุ่งมาที่ข้าหรือเจ้า"

"ท่านพูดถูกต้อง"

ฟู่จิ้นเชินกัดฟัน "คิดแล้วชื่อของข้ากับแม่เจ้าน่าจะมีคนของลัทธิเทพทำลายล้างจดจำไว้แล้ว ดังนั้นพอแค่ได้ยินชื่อก็รู้ทันที"

เพราะตอนนั้นคนของลัทธิเทพทำลายล้างยืมมือของเสิ่นเชี่ยววางยาพิษใส่อ๋องเจวี้ยน ต่อมาเรื่องก็ลุกลามใหญ่โต ทำเอาพวกเขาทั้งสองคนแบกความผิดแทนลัทธิเทพทำลายล้างต้องหนีตายไปสิบกว่าปี ลัทธิเทพทำลายล้างถ้ายังจดจำพวกเขาไม่ได้มันก็แปลกแล้ว

"อีกเดี๋ยวข้าจะพูดเรื่องนี้กับอายวน ลัทธิเทพทำลายล้างจะไปปรากฏตัวในเมืองหลวงอีก ห้ามประมาทเด็ดขาด"