บทที่ 1836

ฮูหยินโหยวป้าของนางหลังจากรู้เรื่องที่นางทำ ก็เกือบจะให้นางต้องนั่งคุกเข่าสำนึกผิด

แต่ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวยังกล่อมนางไม่ได้ ฮูหยินโหยวต่อให้จะดุด่านางอย่างไร ก็ยังแก้ไขความคิดของจูเฉียนเฉี่ยนไม่ได้

ฮูหยินโหยวรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังขึ้นมา

"ข้าเองก็เคยเห็นคุณชายฟู่แล้ว เขาดูเป็นคนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งจริงๆ อ่อนโยนมีมารยาท แล้วยังมีความรู้อีก ถ้าหากเขาอายุยังน้อย แล้วยังไม่แต่งงาน นั่นก็คู่ควรกับเจ้าอย่างเหลือเฟือ แต่พวกเจ้าไม่ได้เกิดมาในช่วงเวลาเดียวกัน! เขามีภรรยามีลูกสาวแล้ว ความรักต่อภรรยาคนทั้งเมืองหลวงก็รู้กันหมด ว่าเป็นสิ่งที่ความเป็นความตายพรากจากกันไม่ได้"

"แล้วก็ ลูกสาวของเขาก็เป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าคิดจะไปเป็นแม่คนที่สองของพระชายาอ๋องเจวี้ยน เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรไหม?"

จูเฉียนเฉี่ยนฟังแล้วก็ไม่ค่อยยินยอมนัก

"ข้าไม่ดีตรงไหนกัน? ทำไมถึงจะไม่คู่ควร? ท่านป้าคงจะลืมไปแล้ว ถ้าหากตงฉิงไม่ล่มสลายไป ท่านเองก็เป็นถึงรุ่นหลังขุนนางของตงฉิงเลยนะ ท่านย่าก็พูดแล้ว ว่าตระกูลจูแห่งตงฉิงในตอนนั้นเป็นถึง..."

"เจ้าหุบปากไปเลย! จูเฉียนเฉี่ยน เจ้ากังวลจนบ้าไปแล้วหรือ? ตั้งแต่เด็กจนโต พ่อแม่เจ้าเตือนเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าเรื่องนี้ให้กลบมิดไว้ในใจ อย่าเอามาพูดส่งเดช?"

ฮูหยินโหยวโกรธแล้ว

นางมองไปรอบๆ ยังดีว่านี่เป็นห้องของนาง ด้านนอกมีสาวใช้ของนางกับไฉ่เอ๋อร์สาวใช้ของจูเฉียนเฉี่ยนเฝ้าอยู่ สาวใช้ทั้งสองคนเหมือนกำลังกระซิบกระซาบเรื่องอะไรกันอยู่ ไม่ได้มาสนใจพวกนางเลย

นี่ถ้าถูกคนได้ยินเข้าไม่แย่เอาหรือ?

ฮูหยินโหยวหยิกไปที่จูเฉียนเฉี่ยนอย่างอดไม่อยู่

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกน้อยใจ

"ข้าเองก็ไม่ได้เอาไปพูดส่งเดชภายนอกเสียหน่อย นี่ก็แค่เอาขึ้นมาพูดกับท่านป้านิดหน่อยเองนี่? ถ้าจะพูดเรื่องคู่ควร ข้าเองก็คู่ควรกับเขาอยู่นี่ ด้วยตัวตนฐานะของข้า เดิมทีไม่ต้องกลัวพระชายาอ๋องเจวี้ยนเสียด้วยซ้ำ"