บทที่ 1842

"ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวถ้าได้ยินคำนี้ของเจ้าก็คงจะปลื้มใจมาก"

ฟู่จาวหนิงสีหน้าเรียบเฉย นางไม่มีแนวคิดเรื่องการอ้างทางศีลธรรม ที่รู้สึกว่าคนที่ปลูกวัตถุดิบยาก็ควรจะบริจาคออกมาอย่างให้เปล่าอะไรแบบนั้น

แต่คนอย่างจูเฉียนเฉี่ยน หญิงสาวที่เวลาแบบนี้แล้วยังเอาวัตถุดิบยาที่ช่วยเหลือคนได้มากมายมาเจรจาต่อรองกับนาง เพียงเพราะความเห็นแก่ตัว นางเองก็ไม่มีเหตุผลต้องไปชอบ

แล้วก็ นี่ก็ถือว่าเป็นการช่วยลุงของนางด้วย

พวกเขาอ้างทางศีลธรรมไม่ได้ แต่ถ้ามองในเหตุผลความเหมาะสม ในใจผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็คงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

นี่คือไม่ได้คิดจะช่วยเขาเลยกระมัง?

"ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก หลังจากนี้ข้าจะดีกับท่านลุงให้มาก"

จูเฉียนเฉี่ยนรู้สึกละอายใจหน่อยๆ นางเองก็ไม่ใช่ไม่รู้ว่าทำแบบนี้ไม่ดี แต่ใครให้ท่านลุงไม่ช่วยนางกันเล่า? นางก็แค่ต้องมาคิดหาวิธีเองไม่ใช่หรือ

"จะว่าไป ข้าเองก็เชื่อ ว่าหมอฟู่จะเลือกเช่นนี้ ดังนั้น สุดท้ายวัตถุดิบยาพวกนี้ไม่ใช่ว่าก็ต้องขนย้ายมาที่เมืองเจ้อหรือไรกัน?"

พวกเขาเองก็ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายนี่

ถ้าหากคุณชายฟู่ถูกความจริงใจของนางทำให้หวั่นไหว แล้วรับนางเป็นอนุได้ก็คงจะดีมาก

ฟู่จาวหนิงไม่พูดอะไรกับนางอีก ออกไปเรียกคน ภรรยาของอาเหอ ตอนนี้ก็ช่วยงานอยู่ที่นี่ด้วย

บนหน้าหญิงสาวอายุน้อยมีความอ่อนโยนและเศร้าสร้อย แม้จะอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว พออยู่ต่อหน้าหญิงสาวสูงศักดิ์ที่เป็นพระชายาและหมอเทวดาอย่างฟู่จาวหนิง นางก็ยังดูประหม่าเก้ๆ กังๆ

"พี่สะใภ้อาเหอ พาแม่นางจูเฉียนเฉี่ยนคนนี้ไปหาป้าซิ่งทางนั้นเถอ นางช่วยงานได้"

"เจ้าค่ะ"

พี่สะใภ้อาเหอรีบเชิญจูเฉียนเฉี่ยนออกไป

จูเฉียนเฉี่ยนหันมามองฟู่จาวหนิง "ไม่ใช่ให้ข้าไปกับท่านหรือ?"

"ข้าทางนั้นมีแต่คนเป็นโรคระบาด เจ้าตามไปมันอันตราย เจ้าคอยช่วยอยู่เบื้องหล้าก่อนแล้วกัน"

"เช่นนั้น..."

"ข้าไม่มีเวลามากนัก ถ้าเจ้าไม่ไปก็ออกไปซะเถอะ" ฟู่จาวหนิงสีหน้าเย็นชาลงมา