บทที่ 1843

"แน่นอนว่าเพราะยาที่แม่นางจูรับไปมันพิเศษไงล่ะ"

"นี่ท่าน! พวกเจ้าชู้!"

จูเฉียนเฉี่ยนเดือดดาล ยกเท้าพัดเตะไปทางหยวนอี้

เดิมทีหยวนอี้ก็หลบได้ แต่ไม่รู้ทำไมเขาจึงไม่หลบ จูเฉียนเฉี่ยนเองก็เตะมาไม่เบา ซัดเข้าไปบนหัวเข่าเขา

"แม่นาง..." พี่สะใภ้อาเหออยุ่ข้างๆ พอเห็นก็ตกอกตกใจ คิดจะขวาง แต่ก็ขวางไม่อยู่

นางเองก็คิดไม่ถึงว่าจูเฉียนเฉี่ยนนึกจะเตะก็เตะออกไปแบบนี้

หยวนอี้ถูกเตะจนลงไปกุมหัวเขา สูดปากซี๊ด ดูแล้วน่าจะเจ็บปวดเอาการ

หลังจูเฉียนเฉี่ยนเตะไปก็รู้สึกละอายขึ้นมา นางเตะแล้วยังเจ็บเลย อีกฝ่ายคงไม่พิการหรอกใช่ไหม?

"ให้ใครท่านหน้าไม่อายแบบนี้! พี่สะใภ้อาเหอ พวกเรารีบไปเถอะ!"

จูเฉียนเฉี่ยนเองก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน รีบดึงพี่สะใภ้อาเหอออกเดิน

ตอนที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าพวกนางแล้ว หยวนอี้จึงค่อยๆ ประคองกำแพงลุกขึ้นยืน ถอนหายใจออกมา

"นิสัยนี้ก็ห่ามเหลือเกิน" เขาทอดถอนใจมาคำหนึ่ง จากนั้นก็พูดกับตัวเอง "ถ้าเป็นแบบนี้ ข้าก็มีเหตุผลไปหาพระชายาอ๋องเจวี้ยนให้ดูขาให้แล้วสิ?"

หยวนอี้กะเผลกๆ ไปหาฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินว่าเขาถูกจูเฉียนเฉี่ยนเตะ ก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน

"แล้วสองคนนี้ไปเจอกันได้ยังไงเนี่ย?"

ฟู่จิ้นเชินหมุนๆ บ่าที่ปวดเมื่อย เอ่ยขึ้นว่า "น่าจะเพราะหยวนอี้เข้าไปหาเองน่ะสิ"

"เข้าไปให้โดนเตะเองหรือ?"

"ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้" ฟู่จิ้นเชินเองก็ระแวดระวังตัวหยวนอี้อยู่เหมือนกัน เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "เจ้าส่งจูเฉียนเฉี่ยนไปที่ฝ่ายแนวหลังหรือ?"

ฝ่ายแนวหลังนี้ก็เป็นคำพูดของฟู่จาวหนิง

พวกเขาที่นี่ตอนนี้มีคนเยอะมาก หมอ คนป่วย พยาบาล คนงาน เยอะแยะไปหมด ถ้าไม่มีฝ่ายแนวหลังคอยจัดหาสิ่งต่างๆ ให้ทุกฝ่ายคงไม่ได้