บทที่ 1844

เฉินเซียงป่วยมานานแล้ว ทั้งเนื้อตัวดูหม่นไปหมด

"จริงหรือ?"

"จริงเจ้าค่ะ! ครั้งนี้พวกเราจะพลาดโอกาสไม่ได้แล้ว!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว ข้าจะหาโอกาสไปคุยกับเขา"

นางเองก็ต้องหาโอกาส

ฟู่จาวหนิงมาตรงหน้าหยวนอี้

"ได้ยินว่าคุณชายหยวนอี้ไปยั่วโมโหแม่นางจูเข้าหรือ?"

"ไม่ถือว่ายั่วโมโหกระมัง ข้าแค่ถามนางไม่กี่คำ" หยวนอี้ส่ายหัวอย่างจนใจ "ข้าว่าแม่นางจูกล้าหาญเด็ดเดี่ยว คิดว่านางจะไม่ใส่ใจปัญหาพวกนั้นเสียอีก คิดไม่ถึงว่านางก็ยังเป็นหญิงสาวอยู่..."

"ท่านเองก็รู้ว่านางเป็นหญิงาสว แล้วทำไมยังไปถามคำถามวอนโดนอัดแบบนั้นอีกล่ะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนเดี๋ยวค่อยตำหนิข้าเถอะ ช่วยข้าดูหัวเข่าก่อนได้ไหม? นางถีบเข้ามาเต็มแรง เจ็บจริงๆ ตอนนี้ยังยืนไม่ตรงเลย"

หยวนอี้พูดแล้วก็นั่งลงข้างๆ รั้ว เตรียมจะเลิกชายเสื้อขึ้น

เขาที่นั่งอยู่สูงกว่า พอเลิกชายเสื้อขึ้น ถ้าจะให้ฟู่จาวหนิงตรวจสอบหัวเข่า ฟู่จาวหนิงก็คงต้องนั่งยองลงข้างๆ ขาเขา

ฟู่จาวหนิงยังไม่ทันทำอะไร ข้างๆ ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

เสียงอ๋องเจวี้ยนดังเยียบเย็น "ข้าช่วยเจ้าดูได้นะ"

พูดจบ ในมือเขาที่ไม่รู้หยิบหินก้อนหนึ่งมาเมื่อไร ก็ดีดเปรี้ยงไปที่หัวเขาหยวนอี้

เสียงเผียะดังขึ้น ฟู่จาวหนิงได้ยินยังรู้สึกเจ็บเลย

หัวเข่าของหยวนอี้ตอบสนองทันทีทันใด ดีดน่องออกมา

จากนั้นจึงเป็นอาการเจ็บชา

"ดูท่าหัวเข่าคุณชายหยวนจะไม่มีปัญหา" เสียงเซียวหลันยวนเย็นลึกเหมือนน้ำ ไม่รู้ว่าหินในมือเขาหยิบมาตั้งแต่เมื่อไร โยนทิ้งออกไปจากในมือ

เขามองหยวนอี้ ความหมายชัดเจนมาก