บทที่ 1849

มีคนซ่อนอยู่ในกลุ่มยุยงความคิดแย่ๆ ออกมา!

เหล่าข้าราชการร้องรีบร้องขึ้นมา "ใต้เท้ามาหรือยัง? ไปเชิญอ๋องเจวี้ยน! ไปเชิญพระชายา!"

พวกเขาเองก็ลนลานขึ้นมาแล้ว

และผู้ประสบภัยพวกนั้นมีคนหัวร้อนแล้ว พอได้ยินคำยุยง ก็ถ่มน้ำลายใส่เหล่าทหารทางการจริงๆ

กระทั่งยังมีคนเตรียมก้มหน้าจะกัดคนหลังถูกขวางเอาไว้ด้วย

"อ๊า!"

มีทหารทางการถูกกัดที่มือ เจ็บจนร้องลั่นขึ้นมา เสียงร้องดูสิ้นหวัง เพราะรู้สึกว่าตนเองต้องถูกระบาดใส่ไปแล้ว

"บุกเลย พวกเขาขวางเราไม่ได้หรอก!"

ทหารทางการถอยร่นกลับมา กำลังจะถูกพวกเขาบุกมาถึงประตูเมืองแล้ว

สถานการณ์คับขันขีดสุด ตอนนี้เอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งมาราวกับคันศร ร่อนลงตรงหน้าทหารทางการสองคนที่กำลังจะถูกกัด

เสียงตูมดังขึ้น กระแสอากาศสั่นสะเทือน พัดผู้ประสบภัยที่หลั่งไหลเข้ามาจนปลิวออกไป

ชั่วขณะหนึ่งก็เห็นผู้ประสบภัยเหล่านั้นปลิวไปเหมือนเกี้ยวถูกขว้างทิ้ง ทยอยกันร่วงกระจายไปรอบๆ

"ตุบๆๆ" เสียงดังขึ้นต่อเนื่อง เป็นเสียงผู้ประสบภัยเหล่านั้นร่วงลงมาบนพื้น จากนั้นก็เป็นเสียงร้องระงม

ทั้งหมดนี้เข้ามาอย่างรวดเร็ว เร็วจนคนที่ถูกซัดออกไปตั้งตัวกันไม่ทัน หลังจากร่วงลงมาก็เจ็บปวดขึ้นทันที ตอนนี้จึงกรีดร้องระงมกันขึ้นมา

แต่ว่าพวกเขานอนอยู่บนพื้นก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่พวกเขาโถมเข้าไปหาข้าราชการสองคนนั้นอย่างรวดเร็วแท้ๆ แต่ชั่วขณะหนึ่งเลือดก็พลุ่งพล่านขึ้นหัว พอคิดว่าข้าราชการพวกนี้ไม่ยอมให้พวกเขาออกจากเมือง จะให้พวกเขาต้องมาตายอยู่ในนี้

ถ้าอยู่ที่นี่ ผลลัพธ์ของพวกเขาเป็นไปได้มากว่าจะถูกองค์จักรพรรดิสั่งโองการเผาทิ้งทั้งเป็น

ช่วงหลายวันนี้มีคนพูดกับพวกเขาแบบนี้ บอกว่าถ้าพวกเขาป่วยเป็นโรคที่ระบาดแล้วต้องตาย จวนทางการจะไม่ละเว้น ไม่ยอมให้พวกเขาออกไปแน่

คนด้านนอกล้วนมองพวกเขาเป็นโรคร้าย ผลสุดท้ายของพวกเขาคือความตาย

ดังนั้น พวกเขายังต้องสนอะไรอีก? ยังต้องรักษาระเบียบอีกทำไม? ยังต้องทำตัวดีอีกทำไม? คนจะตายอยู่แล้ว ถ้างั้นก็ระบาดใส่เจ้าพวกข้าราชการไปด้วยเลย!