บทที่ 1850

อ๋องเจวี้ยนเซียวหลันยวนอยุ่ในชุดคลุมม่วง เข็มขัดสีดำ กวานหยกม่วง หน้ากากเย็นชาสีเงิน ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับเทพสงคราม

คนมากมายงงงันขึ้นมา พวกเขาต้องเข้าใจผิดแน่ อ๋องเจวี้ยนเป็นแค่ท่านอ๋องอ่อนแอที่พักฟื้นมาหลายปีนี่นา

ได้ยินว่ามีวรยุทธ์ แต่เขาฝึกยุทธ์ก็เพื่อให้ร่างกายแข็งแรง ก่อนหน้านี้ที่สะเทือนพวกเขาเป็นแค่กลยุทธ์นี่ แล้วทำไมถึงได้แกร่งปานนี้?

ตอนนี้คนที่บุกมาประตูเมือง ส่วนใหญ่ยังไม่เคยเห็นวิชาของอ๋องเจวี้ยนเมื่อครั้งที่แล้วกับตา ดังนั้นพวกเขาจะอย่างไรก็ไม่เชื่อ ว่าอ๋องเจวี้ยนป่วยมาตั้งแต่ในครรภ์ที่เขาลือกัน กลับจะเป็นยอดฝีมือวรยุทธ์สุดยอดคนนึง

แต่ความจริงก็วางอยู่ตรงหน้าแล้ว

มีคนได้สติกลับมา ร้องลั่นขึ้นว่า "ไม่ต้องกลัวเขา เขาเป็นแค่อ๋องยังกล้าสังหารประชาชนที่น่าสงสารอย่างเราไหม? ถ้าเขากล้า พวกเราก็จะสู้ตายกับเขาแล้ว! ถึงอย่างไรเขาก็อยู่เมืองเจ้อนี้มานาน คงจะติดโรคนั่นไปนานแล้ว องค์จักรพรรดเองก็ไม่ช่วยเขา"

"จะให้อ๋องเจวี้ยนทำให้เราตกใจจนถอยไม่ได้! สู้ตายพวกเรายังมีโอกาส! ถ้าไม่สู้พวกเราก็มีแต่ทางตาย!"

"หลังจากออกไปพวกเราจะไปหาหมอเทวดาที่สมาคมหมอใหญ่ พวกเขามีคนตั้งเยอะรักษาได้แน่! พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นหญิงสาวอายุน้อยวิชาแพทย์จะดีไปได้แค่ไหนกัน? พวกเราถ้าอยู่แต่ที่นี่ จะช้าเร็วก็ถูกนางรักษาจนตายไม่ก็ปล่อยทิ้งจนตาย!"

สายตาเซียวหลันยวน เพ่งเข้ามาแล้ว

คนที่ยุยงอยู่ในกลุ่มคนยังคิดว่าตนเองจะไม่ถูกเปิดโปง เอามือบังหน้า ยุยงต่อไป

"ที่นี่แทบจะไม่มีวัตถุดิบยาแล้ว พระชายาอ๋องเจวี้ยนจะเอาอะไรมารักษาพวกเรากัน?"

เซียวหลันยวนขยับแล้ว

แต่ใครก็มองไม่เห็นว่าเขาขยับตัวอย่างไร พอรู้สึกว่าตาลาย คนที่เดิมทียืนอยู่ด้านหน้า ก็มาอยู่กลางกลุ่มคนแล้ว

คนปลุกปั่นที่ตะโกนอยู่คนนั้นก็เกิดความรู้สึกถูกจับจ้องขึ้นมา เหมือนถูกมือข้างหนึ่งกำหัวใจเอาไว้ ทำให้เขาหายใจไม่ออก

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งๆ เหมือนเครื่องจัก สบตาเข้ากับหน้ากากสีเงินนั่น

"ตะโกนแล้วมันตื่นเต้นมาสินะ?"

เสียงของเซียวหลันยวนเย็นเยียบ

คนนั้นตั้งตัวขึ้นมาได้ หมุนตัวคิดจะหนี แต่อยู่ต่อหน้าเซียวหลันยวนเขาจะหนีได้อย่างไร?