บทที่ 1862

ตอนที่รถม้าออกจากเมืองเจ้อได้ครึ่งชั่วยาม ฟู่จาวหนิงเพิ่งวุ่นไปได้ช่วงหนึ่ง จากนั้นจึงเพิ่งพบว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับเฉินเซียงหายไป

นางไปหาเซียวหลันยวน เซียวหลันยวนกลับไม่รู้สึกเกินคาด

"ข้าหลับตาข้างหนึ่งปล่อยพวกนางออกไป"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดว่าจะหลบองครักษ์ของเขาพ้น

"ทำไมล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยเข้าใจ

ทำไมถึงอยากจะปล่อยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหนีไป?

"ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าอาการของนางดีขึ้นมากแล้ว"

"ท่านให้ข้าให้ยานางดีดีในช่วงสุดท้ายนี้"

ดังนั้น นางจึงฉีดยาพิเศษให้กับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น อาการป่วยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วจริงๆ โอกาสจะระบาดน้อยมากแล้ว

นางยังคิดว่าเซียวหลันยวนรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะมาตายที่นี่ไม่ได้เสียอีก ดังนั้นจึงพยายามรักษานางอย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้ดูท่า เขาจะรู้อยู่แล้วว่านางจะออกไป แล้วยังปล่อยให้นางออกไปด้วย?

"องครักษ์ลับของฝ่าบาทต้าชื่อมาถึงแล้ว ข้าไม่อยากให้พวกเขาลอบเข้ามาในเมืองเจ้อ ดังนั้นจึงพยายามส่งคนออกไป"

เซียวหลันยวนไม่ใช่คนที่ใจดีนัก "หลังจากออกไป จะหนีการจับกุมฝ่าบาทต้าชื่อได้หรือเปล่า ก็ต้องดูโชคของนางแล้ว แล้วก็..."

เซียวหลันยวนยื่นมือดึงนางเข้าไปกอด ก้มหน้าลงมองนาง

"อะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงเห็นเขาพูดมาครึ่งเดียวไม่พูดต่อ จึงถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่

เซียวหลันยวนสายตาหม่นลง "หยวนอี้ทำข้ารำคาญ เลยหาเรื่องให้เขาหน่อย ดีจะตายไป"

ถูกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพัวพัน ไม่ใช่เรื่องที่ดีนักหรอก

ระหว่างทางถัดจากนี้ เกรงว่าหยวนอี้คงลำบากแน่ๆ

ฟู่จาวหนิงเข้าใจขึ้นมา หัวเราะพรวดดังลั่น "ท่านนี่แย่จริงๆ"

ดังนั้น เซียวหลันยวนจึงจงใจปล่อยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหนีไปสินะ

"อือฮึ ข้าแย่ขนาดนี้ หนิงหนิงรังเกียจหรือ?" เซียวหลันยวนก้มหน้าลงปิดปากนาง เสียงก็เปลี่ยนเป็นอู้อี้ขึ้นมา "ต่อให้รังเกียจ ก็สายไปแล้ว"

เขาจะไม่มีวันปล่อยนางไป