บทที่ 1863

หยวนอี้ท้ายสุดก็ยังบาดเจ็บตามไปด้วย ที่เอวถูกอาวุธลับยิงเข้ามา เกือบจะเอาตัวไม่รอด

หลังจากกลับถึงเมืองหลวง ทั้งสองคนก็สลบไป

และในช่วงสิบวันนี้ คนป่วยในเมืองเจ้อก็เพิ่มมากขึ้นมหาศาล ตายไปอีกชุดใหญ่

ในช่วงที่ตึงเครียดที่สุด ยาของฟู่จาวหนิงในที่สุดก็สกัดออกมา ผ่านการใช้ยาไปหลายวัน ก็หยุดยั้งการคุมไม่อยู่ของโรคไว้ได้

คนที่ป่วยตายเกือบร้อยคน แต่ว่า ท้ายสุดโรคก็ถูกควบคุมไว้ได้แล้ว

คนทั้งหมดล้วนถอนใจยาวโล่งอก

แต่ตอนนี้เอง คำสั่งลับขององค์จักรพรรดิก็ส่งมาถึงเมืองเจ้อ

และที่มาด้วยกันยังมีทหารชั้นดีอีกห้าพันนาย

คืนนี้ ทหารชั้นดีล้อมเมืองเอาไว้ ในมือมีคบเพลิง ยังมีคนง้างธนูเพลิงเล็งมาที่เมืองเจ้อด้วย

แสงไฟนอกเมืองเหล่านี้ แน่นอนว่าถูกเหล่าทหารคุ้มครองเมืองพบเข้า

พวกเขารีบมารายงานผู้บริหารท้องถิ่นโหยวอย่างเร่งด่วน

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพอได้ยิน เส้นที่ตึงในใจมาหลายวันนี้ก็แทบจะขาดออกจากกัน

"มาแล้ว มาจริงๆ แล้ว!"

องค์จักรพรรดิคิดจะทิ้งเมืองเจ้อจริงๆ! แล้วนี่จะทำอย่างไรกัน?

จะเผาเมืองไหม?

"รีบไปเชิญอ๋องเจวี้ยนมา!"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวเอ่ยขึ้น ส่วนตนเองก็รีบพุ่งไปที่หอเมือง

ยืนบนหอเมืองมองออกไป ก็มองเห็นเปลวเพลิงหนาแน่นเป็นกลุ่มๆ ที่ลอยมาตามลมยังมีกลิ่นน้ำมันด้วย

"ใต้เท้า พวกเขายังเข็นรถปืนใหญ่มาด้วย!" ทหารชั้นสูงคนหนึ่งเข้ามาเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวหรี่ตามองไป ก็เห็นว่าทหารเหล่านั้นเข็นรถปืนใหญ่เข้ามาสองคัน

นั่นเป็นรถปืนใหญ่ที่ยิ่งลูกไฟออกมาได้

"แบบนี้ได้ที่ไหน ทำแบบนี้ได้ที่ไหนกัน! นี่คือเมืองเจ้อนะ พวกเราไม่มีใครก่อกบฏ แล้วก็ไม่ได้ออกจากเมือง พระชายาเองก็ควบคุมโรคไว้ได้แล้ว..."