บทที่ 1866

โจวติ้งเจินจ้องมองผู้บริหารท้องถิ่นโหยว สายตากวาดผ่านสือลิ่วสือชี

แต่เขาก็ไม่ได้บอกอะไรสือลิ่วสือชี แต่ส่งเสียงเย็นชาออกมาอีก "ผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ตอนนี้คนป่วยในเมืองมีเท่าไร? เจ้าในฐานะข้าราชการดูแลเมืองเจ้อ ก็น่าจะมีทำสถิติไว้สิ?"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยว ยังคงหวังลมๆ แล้งๆ อยู่ "ตอนนี้ประชาชนกับผู้ประสบภัยที่ติดโรคระบาดมีแค่สามพันคน..."

"สามพันคน!"

โจวติ้งเจินถามต่อ "นอกจากสามพันคนนี้ ประชาชนที่เหลือไม่ได้ติดโรคจริงหรือ?"

"ถูกตรวจรักษาไปแล้ว และมีการกักตัวแยกออกจากคนอื่นแล้ว แต่ว่าตอนนี้หมอฟู่ค้นคว้า...."

"เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะแจ้งราชโองการของฝ่าบาท ใต้เท้าโหยว ภายในหนึ่งชั่วยาม จงไล่สามพันคนนั้นไปที่หุบเขา!" โจวติ้งเจินตัดบทเขาอีกครั้ง

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวใจสั่นกึก

"ขุนพลโจว พวกเขาล้วนป่วยกัน จะไล่ไปที่หุบเขาทำไม? ที่นั่นไม่มีกินมีดื่ม แล้วก็ไม่มียา แล้วยังหนาวเย็นอีก..."

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่ใต้เท้าโหยวต้องมากังวล! ใต้เท้าโหยวจัดการมาเกือบเดือน กลับทำให้คนป่วยมีมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่ป่วยตายก็มากขึ้นเรื่อยๆ! เจ้าควรจะคิดได้แล้วว่าจะไปรับโทษกับฝ่าบาทอย่างไร! ตอนนี้เอาสามพันคนนั้นออกจากเมืองมา เรื่องที่เหลือไม่จำเป็นต้องให้ใต้เท้าโหยวดูแลแล้ว!"

โจวติ้งเจินหรี่ตาลง มีแรงกดดันอยู่พอควร จากนั้นจึงเอ่ยต่อว่า "ใต้เท้าโหยวถ้าไม่ส่งคนป่วยออกมา แม่ทัพอย่างข้าคงต้องลงมือกับประชาชนเมืองเจ้อทั้งหมดแล้ว! ใต้เท้าโหยวทางที่ดีจงพิจารณาให้รอบคอบ"

นี่มันคุกคามกันแล้ว!

หรือก็คือ ถ้าไม่ส่งผู้ป่วยสามพันคนออกมา ก็เท่ากับจะเสียสละเมืองเจ้อทั้งเมือง!

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวทั้งโกรธทั้งร้อนรน "ขุนพลโจว อ๋องเจวี้ยนเองก็อยู่ในเมือง พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็อยู่ในเมืองนะ! พระชายาอ๋องเจวี้ยนรักษาคน..."

"หุบปากซะใต้เท้าโหยว วิชาแพทย์นางถ้าเก่งกาจขนาดนั้นจริง ยังจะมีคนมากมายติดโรคระบาดหรือ? ยังจะตายกันขนาดนี้หรือ?"

โจวติ้งเจินมองหอเมืองผาดหนึ่ง สายตาเปล่งประกายเย็นวาบ

พระชายาอาศัยวิชาแพทย์เล็กน้อยของนาง แล้วมาเมืองเจ้ออย่างหลงตัวเอง ซ้ำยังลากอ๋องเจวี้ยนมาด้วยอีก องค์จักรพรรดิหลังจากรู้ก็โกรธจัด กลับไปคงต้องลงโทษพวกเขาแน่ เจ้าคิดว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนช่วยเมืองนี้ได้จริงหรือ?

"วิชาแพทย์ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนสูงส่งมาก ถ้านางไม่ได้อยู่ที่นี่..."