บทที่ 1867

อ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอยู่ในเมืองเจ้อกับผู้ป่วยเหล่านี้มานานมาก พวกเขาก็ไม่ต้องหวังว่าจะกลับเมืองหลวงได้เลย

องค์จักรพรรดิไม่มีทางให้พวกเขากลับไป

อ๋องเจวี้ยนจะถูกขังอยู่ในเมืองเจ้อ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องขังเขาไว้ให้ตาย

"ท่านขุนพลฉลาดยิ่งนัก"

"ประจบประแจงน้อยๆ หน่อย ไฟกับน้ำมันทางหุบเขานั่นเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?"

"เตรียมพร้อมแล้วขอรับ!" ขุนพลน้อยเอ่ยขึ้น มุมปากกระตุกอย่างอดไม่อยู่ พอคิดถึงเรื่องที่จะเกิดหลังจากนี้ เขาก็อดใจสั่นวาบไม่ได้

"องค์จักรพรรดิมีราชโองการ ประชาชนที่ติดโรคร้ายพวกนั้นจะปล่อยไว้ไม่ได้ นี่เป็นการคิดเพื่อประชาชนที่มากกว่า เสียสละส่วนน้อยเพื่อปกป้องส่วนมาก นี่จึงจะเป็นจักรพรรดิที่ชาญฉลาด"

"ขอรับ ฝ่าบาทชาญฉลาดนัก"

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวกลับมาถึงหอเมือง อันเหนียนเองก็เข้ามาแล้ว

"โจวติ้งเจินพูดอะไรบ้าง? คงไม่ใช่เรื่องดีแน่สินะ?" อันเหนียนถาม

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวมือสั่นระริก

"เขาจะให้ข้าส่งคนป่วยทั้งหมดออกจากเมืองเจ้อ ไปให้เขาจัดการทิ้ง"

"เขาจะจัดการอย่างไร"

ในใจอันเหนียนรู้สึกไม่ค่อยดี ตอนที่เขามาถึงก็เพิ่งได้เห็นบัญชี มีทั้งหมดสามพันหนึ่งร้อยคน

คนมากขนาดนี้ จะจัดการอย่างไรกัน?

"บอกให้ไล่ไปทางหุบเขาตะวันตก ความหมายของโจวติ้งเจินคือ คือ..." ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวไม่กล้าพูดประโยคต่อไปออกมา

เซียวหลันยวนต่อมาให้เสียงเย็น "เขาจะเผาคนพวกนี้ในหุบเขานั่น"

เผาคนทั้งหมดให้ตาย!