บทที่ 1873

และถ้าสู้ชนะ...

เอ่อ ต่อให้รองขุนพลของโจวติ้งเจินจะไม่ค่อยมั่นใจ ว่าท่านขุนพลจะสู้ชนะอ๋องเจวี้ยนได้ไหม?

พวกเขาไม่เคยสู้กัน แต่ก็ลือกันว่าวรยุทธ์ของอ๋องเจวี้ยนแข็งแกร่งมาก...

แค่ที่อ๋องเจวี้ยนลงมือเมื่อครู่ พวกเขาก็เห็นกับตากันแล้ว

กระโจนลงมาจากหอเมืองยังไม่เท่าไร แต่หลังจากร่อนลงมาแล้วก็ยังสามารถยืนอยู่บนหลังม้าได้ ทำให้ม้าตัวนั้นไม่กล้าจะขยับ พวกเขาเองทำไม่ได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เขาอยู่กลางอากาศก็ยังเตะขุนพลน้อยคนนั้นปลิวมาไกลขนาดนี้ กำลังภายในลึกล้ำแค่ไหนกัน?

"ข้าต้องกลัวเขาด้วยเรอะ?"

โจวติ้งเจินถูกยั่วยุง่ายมาก เขาอยากจะประลองกับเซียวหลันยวนมาตลอด แต่ก็ไม่เคยมีโอกาส

"ท่านขุนพลไม่ต้องกลัวเขาอยู่แล้วขอรับ แต่ว่าเขาเป็นถึงอ๋องเจวี้ยน ท่านขุนพลไม่มีเหตุผลต้องไปลงมือกับเขานี่ขอรับ"

รองขุนพลขวางโจวติ้งเจินเอาไว้

ถ้าตอนนี้เขาออกไปสู้กับอ๋องเจวี้ยนขึ้นมา เดี๋ยวจะอธิบายลำบากเปล่าๆ

องค์จักรพรรดิเกรงว่าก็อยากจะจัดการอ๋องเจวี้ยนอยู่ แต่ยังไม่กล้าทำอย่างโจ่งแจ้งนัก

ถ้าหากลงมือกับอ๋องเจวี้ยนไปแบบนี้ ถึงตอนนั้นถ้าองค์จักรพรรดิต้องหาคำอธิบายกับเหล่าพระญาติและอ๋องเจวี้ยน คงได้หันมาลงโทษท่านขุนพลแน่นอน

นี่มันได้ไม่คุ้มเสีย

"ท่านขุนพล พวกเรามาคิดหาวิธีอีกดีกว่า ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเราก็ได้เปรียบ อ๋องเจวี้ยนเขายังไม่มีแผนอะไร แค่จะล่อท่านขุนพลเข้าเมืองเท่านั้น ตอนนี้เมืองเจ้อเข้าไปเหยียบได้เสียที่ไหนกัน?"

ในเมืองมีแต่ผู้ประสบภัยกับประชาชนที่ป่วยโรคระบาดนะ

"เข้าเมืองตอนนี้ พวกเขาอาจจะให้คนป่วยพวกนั้นเข้ามา แล้วถ้าตอนนั้นท่านขุนพลสังหารคนป่วยเหล่านั้น ก็อาจจะติดโรคร้ายไปด้วย ได้ยินว่าโรคร้ายนั่นทำคนตายไปไม่น้อย ท่านขุนพลจะเข้าไปเสี่ยงทำไมล่ะขอรับ?"

คำพูดเตือนของรองขุนพล โจวติ้งเจินฟังเข้าหูแล้ว