บทที่ 1874

อ๋องเจวี้ยนจงใจดูถูกเขาหมิ่นเขาเพิกเฉยเขา จงใจแน่ๆ กลัวเขาเสียที่ไหนกัน?

อ๋องเจวี้ยนยังจงใจแสดงวิชาตัวเบาที่แข็งแกร่งขนาดนั้นออกมาต่อหน้าเขาอีก นี่มันตบฉาดหน้าเขาชัดๆ

ระหว่างทางที่มาโจวติ้งเจินคิดแผนการเอาไว้ดิบดี แต่ปฏิกิริยาของอ๋องเจวี้ยนกลับทำแผนของเขาวุ่นวายไปหมด

ใครจะรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนมีนิสัยแบบนี้?

ทำเอาคนทั้งชิงชังทั้งจนใจเลยจริงๆ

"อ๋องเจวี้ยน โจวติ้งเจินเอาแต่เรียกพระชายาให้ออกไป จะต้องคิดใช้พระชายา ล่อท่านออกไปแน่" อันเหนียนบอกกับเซียวหลันยวน "แต่พระชายาถ้ายังไม่ออกไปอีก ถึงตอนนั้นโจวติ้งเจินอาจจะผลักภาระทั้งหมดมาบนตัวพระชายาได้นะ องค์จักรพรรดิคงถือโอกาสนี้จัดการพระชาแน่"

ถึงตอนนั้น โจวติ้งเจินแค่บอกกับองค์จักรพรรดิว่า พระชายาไม่ยอมออกมาพบหน้าเพื่ออธิบายอาการป่วยของเมืองเจ้อ ทำให้เขาไม่แน่ใจในสถานการณ์ การรักษาคนป่วยเหล่านั้นผิดพลาด ความรับผิดชอบนั้นทั้งหมดจะไปอยู่บนตัวพระชายา

อันเหนียนถึงอย่างไรก็เป็นแค่ขุนนาง เขาไม่อาจต่อต้านจักรพรรดิได้ ดังนั้นตอนนี้จึงกังวลว่าจักรพรรดิจะคาดโทษฟู่จาวหนิง

ฟู่จิ้นเชินมองเซียวหลันยวน

"จาวหนิงไม่ออกไป องค์จักรพรรดิก็คาดโทษนางไม่ได้" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างสงบ "นางจะควบคุมสถานการณ์โรคไว้ จะรักษาคนป่วยเหล่านี้ ถึงตอนนั้นนี่ก็จะเป็นคุณความดีของนาง ไม่ใช่การทำเกินเลย"

พวกเขาแค่ถ่วงเวลาให้ฟู่จาวหนิงก็พอแล้ว

ให้เวลานาง ให้นางจัดการรักษาคนป่วยเหล่านั้น

"เช่นนั้นก็ยังต้องใช้ผงยาของจาวหนิง จะได้ถ่วงเวลาทหารโจวติ้งเจินเหล่านี้ไว้ได้ชั่วคราว"

"ได้" เช่นนั้นก็ใช้ผงยา

"อีกเดี๋ยวไปดูทิศทางลม"

ฟู่จิ้นเชินยื่นมือออกมา จากนั้นก็มองดูท้องฟ้า "ต้องใช้ผงยาก่อนหน้าฝนจะตก ก่อนฝนตกจะมีลมขนาดใหญ่ ทิศทางลมข้ายืนยันได้ แต่ถ้าฝนตกก็ไม่เหมาะจะใช้ยานี้แล้ว"

เขามองไปยังทหารนอกเมืองเหล่านั้น ขมวดคิ้ว "แต่จำนวนคนมากขนาดนี้ จะใช้ผงยาก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย ต้องไปสาดยาที่ไหน แล้วยังต้องถอยออกมาทันทีอีก..."

"เรื่องนี้ข้าจัดการเอง" เซียวหลันยวนถอยออกมาจากระยะที่โจวติ้งเจินมองเห็น ทำสัญญษณมือ เพียงไม่นานองครักษ์ในชุดดำสิบกว่าคนก็ปรากฏตัว