บทที่ 1908

เจ้าอารามยอดเขาโยวชิงไม่ชอบนาง แล้วจะเป็นอย่างไร?

ก่อนที่จะได้ยินคำเหล่านั้นของเสิ่นเชี่ยว ฟู่จาวหนิงก็ไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อนจริงๆ

หลังจากแยกกับพวกเขา เซียวหลันยวนก็ไปเดินเที่ยวในตลาดซื้อของเป็นเพื่อนนาง ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้มีความคิดจะเลือกของขวัญพบหน้าไปให้กับเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าจะมาเตรียมหลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้

"เจ้าอารามชอบอะไร?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองเพิ่งมาถามคำถามนี้ มันก็ดูไม่ใส่ใจเกินไปหน่อย

ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนบอกนางไว้ ว่าไม่ต้องมอบของขวัญอะไรให้

"เขาชอบ..." เซียวหลันยวนครุ่นคิด ยิ้มขืน "ข้าเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน บางครั้งก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาชอบมันเยอะเหลือเกิน บางครั้งก็รู้สึกเหมือนเขาไม่ได้สนใจกับอะไรเลย"

"นี่ท่านเหมือนไม่ได้ตอบเลยนะ" ฟู่จาวหนิงตำหนิขึ้นมา

"หลายปีมานี้ ข้าเองก็ไม่เคยให้อะไรเขา ถ้าหากจะมอบของขวัญให้ ก็น่าจะเป็นตอนที่ข้าทำเรื่องที่เขาอยากให้ข้าทำสำเร็จ แบบนั้นเขาจะดีใจมาก"

"ปกติเขาจะให้ท่านไปทำเรื่องอะไรหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

จู่ๆ นางก็รู้สึกว่า นางกับเซียวหลันยวนไม่เคยคุยเรื่องอดีตของเขา กับเรื่องคนข้างกายเขาดีดีเลย

มีแต่เรื่องนั้นนี้ให้วุ่นวายอยู่ตลอด ถูกบีบบังคับด้วยสถานการณ์ต่างๆ เรื่องไม่คาดคิดกับกำหนดการ

อย่างเช่นตอนนี้ นางไม่ค่อยเข้าใจระหว่างเซียวหลันยวนกับเจ้าอารามเลย ว่าอยู่ด้วยกันมาอย่างไร

เขาไปยอดเขาโยวชิงตั้งแต่ยังไม่สิบขวบดี พาคนไปก็น้อย ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมายาวนาน ถูกเจ้าอารามเอาใจใส่อย่างดีมาหรือเปล่า?

"อืม เรื่องที่ให้ข้าทำก็มีไม่มากนัก ตอนยังเด็ก เขาให้ข้าทำท่าก้าวขี่ม้า อยากให้ข้าทนได้สามชั่วยาม ข้ายืดหยัดจนสำเร็จ เขาก็รู้สึกดีใจมาก"

เซียวหลันยวนพูดไป พลางลูบข้อมือนางเบาๆ ส่งสัญญาณให้เดินต่อ

"ตอนเด็กๆ ข้ากลัวความมืด เขาก็ให้ภารกิจข้ามาหนึ่งเรื่อง ตนเองต้องไปอยู่ในหุบเขาคนเดียวสามวันสามคืน"

ฟู่จาวหนิงตะลึงงัน อดมองไปทางเขาไม่ได้ "แล้วท่นทำสำเร็จไหม?"

เซียวหลันยวนพยักหน้า "แน่นอน"