บทที่ 1909

เขาเคยถามไทเฮา ว่าอยากจะออกจากวังไหม แต่ไทเฮาปฏิเสธ

"ไทเฮาน่าจะชินกับการอยู่ในวัง" ฟู่จาวหนิงชะงักไปหน่อย เอ่ยขึ้นว่า "หลักๆ คือก่อนหน้านี้จวนอ๋องเจวี้ยนของท่านเงียบเหงาน่าเบื่อมาก ท่านเองก็ไม่ค่อยจะอยู่ ดังนั้นสู้อยู่ในวังไปดีกว่า"

เซียวหลันยวนอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ "นางพูดแบบนี้ บอกว่าคนเหล่านั้นในวังทะเลาะกันไปมาบ้าง อย่างน้อยก็ยังคึกคักหน่อย"

"ก็มีเหตุผล" ฟู่จาวหนิงบอกออกมา ถ้าให้นางต้องไปอยู่ในวังนางเองก็ไม่เอาแน่นอน

"แม้ตอนนี้ข้าจะมีพระชายาแล้ว แต่พระชายาคนนี้ก็ยุ่งกว่าข้าเสียอีก ไม่ค่อยจะอยู่ในจวนอ๋องเลย"

เซียวหลันยวนถอนหายใจ

ดังนั้นตอนนี้จวนอ๋องเจวี้ยนส่วนใหญ่จึงเงียบเหงา

พวกเขาถัดจากนี้จะไปยอดเขาโยวชิงอีก กลับจากยอดเขาโยวชิงก็อาจจะไปตงฉิงอีก

ดังนั้น ให้ไทเฮาอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยนก็ไม่มีความหมายอะไร

"นี่ท่านจะพาข้าไปไหน?"

ฟู่จาวหนิงเดินมาพักหนึ่งจึงพบว่าเซียวหลันยวนมีเป้าหมายที่จะพานางเดินไป

"เห็นร้านนั้นไหม?" เซียวหลันยวนชี้ไปยังร้านที่ไม่ค่อยสะดุดตาร้านหนึ่งด้านหน้า ถึงจะไม่สะดุดตาแต่ก็ยังมองเห็น เพราะป้ายร้านที่แขวนไว้เขียนอักษรไว้สามตัวว่า "ร้านแผงลอย"

ฟู่จาวหนิงตอนที่เห็นสามอักษรนี้ก็รู้ว่าเซียวหลันยวนน่าจะชี้มาที่ร้านนั้น

"มีอะไรลึกลับกัน?"

ให้ท่านอ๋องเจวี้ยนนำนางมาที่นี่ได้ ร้านแผงลอยต้องไม่ใช่ร้านแผงลอยธรรมดาแน่

"ร้านแผงลอยนี้เปิดโดยสามีภรรยาคู่หนึ่ง เปิดมาหลายสิบปีแล้ว สองสามีภรรยาต่างก็มีวิชาลับเฉพาะของตนเอง คนที่คุ้นเคยหรือลูกค้าประจำเท่านั้นที่จะมาที่นี่ คนปกติจะไม่เข้ามากัน ถึงอย่างไรเจ้าก็คงเห็นแล้ว ว่าร้านไม่สะดุดตาเอาเสียเลย"

ตอนที่เซียวหลันยวนพูดถึงจุดนี้ พวกเขาก็ยืนอยู่หน้าประตูร้านแผงลอยแล้ว