บทที่ 1940

"แล้วจากนี้ องค์หญิงใหญ่คิดจะทำอย่างไร?" หยวนอี้ถามมาอีก

"คุณชายหยวนคงจะศึกษาแคว้นเจามาแล้วกระมัง?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นย้อนถามเขา

"ท่านคิดจะถามอะไร?"

"ก่อนหน้านี้ข้าเคยถามคำถามนี้แล้ว อยากให้คุณชายหยวนช่วยข้าวิเคราะห์ดู ในแคว้นเจา ข้าจะหาใครที่พึ่งพิงได้บ้าง เอาที่มั่นคงหน่อย?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตอนนี้ไม่มีคนที่หารือด้วยได้เลย มีแค่หยวนอี้เท่านั้น

หลายวันนี้ที่อยู่ด้วยกันกับหยวนอี้ นางก็สังเกตได้ว่าหยวนอี้เข้าใจแคว้นเจาอยู่ไม่น้อย บางทีถามคำถามนี้กับเขาน่าจะเหมาะที่สุด

"ไปหาใครน่ะหรือ? ตอนนี้แน่นอนว่าต้องเป็นองค์รัชทายาทสิ" หยวนอี้มองนางยิ้มๆ อย่างมีนัยยะแฝง "องค์หญิงใหญ่ที่คิดอยู่สองวันนี้ไม่ใช่องค์รัชทายาทหรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นยังให้หญิงรับใช้ในวังราชนิเวศส่งปิ่นทองไปอีก แล้วยังให้นางสืบด้วยว่าองค์รัชทายาทจะกลับจากวัดคุ้มครองแคว้นเมื่อไร"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหน้าแดงก่ำ

นางไม่คิดว่าเรื่องที่ตนเองแอบทำ จะถูกหยวนอี้รู้จนหมด

หยวนอี้เป็นแค่ทูตที่มาพักในวังราชนิเวศน์เท่านั้นนี่นา?

ทำไมถึงจับตาดูไปทั่วเลยล่ะ?

"องค์รัชทายาทแคว้นเจา หลายปีก่อนยังพอดูมีตัวตนอยู่บ้าง ช่วงหลายปีนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีดีก็ออกไปยังวัดคุ้มครองแคว้น ไม่กลับเข้ามานานแล้ว ดังนั้นข้าจึงยังลังเลอยู่" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็พูดความจริงกับเขา

องค์จักรพรรดิแคว้นเจาไม่เคยโปรดปรานองค์รัชทายาทเลย มุ่งแต่จะสู้กับอ๋องเจวี้ยนเท่านั้น

ทำให้ตัวตนขององค์รัชทายาทตกต่ำมาก

ตอนแรกสุด องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกระทั่งไม่แน่ใจด้วยว่าแคว้นเจาสถาปนาองค์รัชทายาทแล้วหรือยัง

หยวนอี้ยิ้มๆ "องค์รัชทายาทแคว้นเจาเองก็ฉลาดอยู่นะ ตอนที่อ๋องเจวี้ยนยังไม่กลับมาเขาก็แสดงออกได้ยอดเยี่ยมอยู่ แต่หลังจากอ๋องเจวี้ยนกลับมา องค์จักรพรรดิก็ตึงเครียดขึ้นมา มองอ๋องเจวี้ยนเป็นเหมือนตะปูทิ่มแทงดวงตา องค์รัชทายาทจึงค่อยๆ เก็บตัวลงมาเงียบๆ"