บทที่ 1941

"แบบนี้แล้วกัน แคว้นหมิ่นของเรา สนับสนุนองค์รัชทายาท ยิ่งไปกว่นั้น ครั้งนี้ถ้าหากทั้งสองแคว้นร่วมมือกันสำเร็จ หลังจากนี้แคว้นหมิ่นของเราจะสนับสนุนองค์รัชทายาทอย่างเต็มกำลัง" หยวนอี้บอกกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอย่างตรงไปตรงมา

"ทำไมท่านจึงบอกเรื่องนี้กับข้า?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมีท่าทีระแวดระวังขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

เฉินเซียงตายไปแล้ว องครักษ์คนสนิทที่คุ้มครองนางหนีออกมาจากต้าชื่อก็ตายไปแล้วเช่นกัน ยังมีสาวใช้วังอิ๋นสั่วอีกคนที่ยังอยู่ในต้าชื่อคอยทำงานแทนนาง แต่ในเมื่อฝ่าบาทรู้ร่องรอยของนางแล้ว เช่นนั้นอิ๋นสั่วก็น่าจะเคราะห์ร้ายไปแล้วแน่นอน

ดังนั้นข้างกายนางตอนนี้จึงไม่มีใครเลย

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็รู้ว่าตนเองต้องเติบโต จะใสซื่อไร้เดียงสาเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว ที่คิดแต่ว่าโชคของตนเองยังดีอยู่มาก พระเจ้าเองก็คงจะคุ้มครองนางให้ทุกอย่างราบรื่น

ตอนนี้นางเอาแต่คิดแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว

หยวนอี้ตอนนี้เอาความลับเหล่านี้มาบอกนาง เพราะคิดอยากได้อะไรจากตัวนางกัน?

"องค์หญิงใหญ่เองก็อย่าดูแคลนตนเองนักเลย บนตัวท่านอันที่จริงมีโชคที่สูงกว่าคนทั่วไปมาก จุดนี้ กระทั่งเจ้าอารามยอดเขาโยวชิงก็ยืนยันแล้ว"

ริมฝีปากหยวนอี้มีรอยยิ้มอยู่ตลอด ดูเหมือนจะใจกว้างกับนางมากเช่นกัน

"ข้าชอบเป็นเพื่อนกับคนที่มีโชคดีมหาศาลน่ะ"

"ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ที่เมืองเจ้อยังน่าเวทนาขนาดนั้น แล้วตอนนี้ข้างกายก็ไม่เหลือใครเลยอีกด้วย นี่ท่านยังเชื่อว่าข้ามีโชคอยู่อีกหรือ?"

"เชื่อสิ"

หยวนอี้พิจารณานางผาดหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า "ท่านอาจจะไม่รู้ ว่าองครักษ์ลับที่พวกเราเจอระหว่างทาง คนที่ฝ่าบาทของท่านส่งมาพวกนั้น อันที่จริงมีโอกาสจะพาท่านไปหลายครั้งแล้ว แต่ท่านก็ยังเลี่ยงออกมาได้อย่างหวุดหวิด"

"ครั้งแรก องครักษ์หลายคนของท่านเข้าปกป้องอย่างสุดชีวิต ล่อพวกเขาออกไป ตอนนั้นในป่าก็มีหมอกลงพอดี ดังนั้นจึงลดความเร็วคนเหล่านั้นลงมาทันที พวกเราเลยหนีมาได้"

"ครั้งที่สอง พวกเขาเข้าใจผิดว่าเฉินเซียงเป็นท่าน กระชากตัวนางจะพาไป ไม่กล้าทำร้ายนาง สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ถนัด ทำให้องครักษ์ลับของเขาตามมาทันพอดี"

เฉินเซียงเดิมทีไม่ต้องตาย แต่เฉินเซียงโชคไม่ดีนัก ตายไปก่อนที่องครักษ์ลับของเขาจะมาถึง

"สองครั้งภายหลัง ก็ทำให้หนีมาได้แบบหวุดหวิดอีก พวกราแม้จะบาดเจ็บ แต่ก็ยังถือว่ากลับมาเมืองหลวงได้ราบรื่น ท่านคิดว่านี้ไม่ช่โชคหรือ?"