บทที่ 1945

"ข้ารู้สึกว่า ท่านเองไปยอดเขาโยวชิงสักครั้งหนึ่งได้ ไปพบเจ้าอาราม บางทีเขาอาจจะช่วยท่านตัดสินใจ ต่อให้เขาทำให้อ๋องเจวี้ยนรับท่านเป็นภรรยาไม่ได้ แต่ก็สามารถชี้ทางออกให้ท่านได้ ถามเขาดูว่าใครน่าจะเป็นที่พึ่งให้ท่านได้ นี่ก็น่าจะดีวกว่าถามข้าไหม?"

คำพูดของหยวนอี้ ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกระจ่างแจ้งเห็นทางออกขึ้นมา ตาของนางเปล่งประกาย

นั่นสิ เจ้าอารามสามารถทำนายได้ บางทีอาจหยั่งรู้อนาคตหาสถานที่ที่เหมาะกับนางที่สุดให้นางได้

เช่นนี้ยังดีกว่าไปออกหาในเมืองหลวงเหมือนแมลงวันหัวขาดกระมัง

ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่ได้คำพูดจากเจ้าอารามสักคำ แม้จะให้แต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนไม่ได้ แต่การให้อ๋องเจวี้ยนมาปกป้องนางก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้นี่นา

ขอแค่เจ้าอารามต้องการ อ๋องเจวี้ยนคงไม่ถึงกับไม่สนใจใยดีนางหรอกกระมัง?

"ใช่ไหมล่ะ? เข้าใจแล้วหรือ?" หยวนอี้เห็นสีหน้านางก็รู้ความคิดนาง

"แต่ข้าจะไปยอดเขาโยวชิงอย่างไรกัน?"

"ข้าออกความคิดให้ สองวันนี้ สหายเก่าของเจ้าอาราม ฮูหยินคนหนึ่งจากอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นที่ตีนเขายอดเขาโยวชิงมาที่เมืองหลวง สองวันนี้พักอยู่ในจวนอ๋องเจวี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น นางเองก็เป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยนด้วย อ๋องเจวี้ยนเคารพนับถือนาง ถ้าหากสองวันนี้ท่านหาวิธีให้นางพาท่านไปได้ เช่นนั้น ก็น่าจะได้ร่วมเดินทางไปกับอ๋องเจวี้ยน"

มีอ๋องเจวี้ยนไปด้วย จะต้องกลัวอะไรอีก? อ๋องเจวี้ยนจะต้องปกป้องนางแน่นอน

"ทำไมท่านถึงรู้เรื่องเยอะขนาดนี้กัน?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถามขึ้น

"ข้าบอกแล้ว ว่าข้ามาที่นี่เพื่อฟู่จาวหนิง เรื่องที่เกี่ยวกับนาง ข้าไม่มีทางพลาดแน่"

หยวนอี้ดูมีความหมายลึกซึ้ง

นางมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น หวังให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำได้ดีหน่อย สามารถทำให้ความรักของอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงเกิดรอยร้าวได้

ถ้าฟู่จาวหนิงปวดใจขึ้นมา การจะไปกล่อมนางให้ไปที่แคว้นหมิ่นอีกครั้ง โอกาสสำเร็จก็จะมากยิ่งขึ้น

นางกับอ๋องเจวี้ยนถ้าแยกจากกัน ในเมืองหลวงก็น่าจะอยู่ไม่ได้แล้ว แคว้นหมิ่นมีแผ่นดินที่จะให้นางไปสำแดงความสามารถได้มากกว่า ฟู่จาวหนิงจะมีเหตุผลอะไรที่ไม่หวั่นไหวกัน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เห็นความหมายลึกซึ้งในสายตาของหยวนอี้ นางเริ่มคิดแล้วว่าจะไปพบกับฮูหยินเฉิงอย่างไรดี

บ้านตระกูลฟู่