บทที่ 1959

ผู้เฒ่าฟู่ตอนนี้จึงเพิ่งได้สติกลับมา มองไปทางลูกชาย

"จิ้นเชิน เจ้าว่า ต้องไปดูหลันยวนกับจาวหนิงของเราไหม?"

เขาค่อนข้างกังวล

อ๋องเจวี้ยนมองฮูหยินเฉิงเป็นผู้อาวุโส แล้วยังพานางมาทักทายด้วย ผลลัพธ์คือเขาไม่รับของขวัญ จาวหนิงเองก็ด่าจนเปิง

เซียวหลันยวนจะโมโหจนไปสั่งสอนจาวหนิงหรือเปล่า?

ฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ด่าออกมาอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาผู้เฒ่าฟู่ที่ปกป้องอยู่ตอนแรกไม่รู้ว่านางทำแบบนี้ควรจะสั่งสอนดีหรือไม่

งงไปหมด

หลังจากฟู่จิ้นเชินตั้งตัวกลับมาได้ก็คิดถึงคำพูดเมื่อครู่ของฟู่จาวหนิง แต่กลับหัวเราขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

"ฮ่าๆ จาวหนิงเจ้าเด็กคนนี้ ให้ตายสิ..."

"นางเป็นแบบนี้อยู่ข้างนอกคงจะผิดใจกับคนไม่น้อยเลยกระมัง?" ผู้เฒ่าฟู่ยังกังวลขึ้นมา

ถึงอย่างไร คำพูดนี้ใครฟังแล้วก็รับไม่ไหวกันทั้งนั้น

"ท่านพ่อแต่ก่อนไม่เคยเห็นหรือว่านางผิดใจคนไว้แค่ไหน?" ฟู่จิ้นเชินถาม

ผู้เฒ่าฟู่ยังอยู่ในความสับสน

"ก่อนหน้านี้จาวหนิงไม่ได้เป็นแบบนี้เลย"

สับสนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดกับตัวเองว่า "ก่อนหน้านี้ข้ายังเป็นตัวถ่วงนางอยู่ ทำให้นางต้องฝืนเก็บตัวตนแท้จริงไว้อย่างน่าสงสารมาหลายปี"

ก่อนหน้านี้ฟู่จาวหนิงเป็นอย่างไร หลังจากฟู่จิ้นเชินกลับมาก็แอบไปสืบมาแล้ว

นิสัยแตกต่างกับตอนนี้อยู่ไกลโข แต่สถานการณ์ในบ้านก่อนหน้านี้ก็แตกต่างไปมากเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้วิชาแพทย์ของนางก็ยังไม่ได้เรียนถึงขนาดนี้ด้วย การจะคมในฝักก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้

คนเราพอมีจุดอ่อนก็จะพะวงหน้าพะวงหลัง ก่อนหน้านี้สุขภาพผู้เฒ่าฟู่ก็ไม่ดีจริงๆ ในบ้านไม่มีเงินจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีญาติที่ไม่ได้เรื่องอีก จาวหนิงคนเดียวก็แบกภาระหนักไว้คนเดียวไม่ไหว

การที่นางสงบใจเรียนรู้วิชาแพทย์มาได้ภายใต้สภานการณ์เช่นนั้น ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

พอคิดเรื่องเหล่านี้ ฟู่จิ้นเชินก็รู้สึกสงสารลูกสาวขึ้นมา และยิ่งรู้สึกว่าติดค้างนางอยู่มาก