บทที่ 1960

เขายังคงเชื่อมั่นจาวหนิง

ยิ่งไปกว่านั้นบางครั้ง เรื่องระหว่างสามีภรรยาก็ต้องให้พวกเขาแก้ไขกันเอง ถ้าผู้อาวุโสสอดมือเข้าไปจะยิ่งทำให้คนรำคาญ

"ก็ได้ เช่นนั้นก็ดูไปก่อนแล้วกัน หลันยวนไม่น่าจะทำร้ายจาวหนิง"

ถ้าหากลงไม้ลงมือล่ะก็ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องล่มการแต่งงานนี้ซะ จาวหนิงไม่ทนความโกรธนี้แน่

ผู้เฒ่าฟู่งึมงำกับตัวเองเดินออกไปแล้ว เขาเตรียมจะไปที่ครัวดุว่ามีของว่างที่จาวหนิงชอบกินไหม เพิ่งจะด่ากราดคนไปขนาดนั้น ต้องกินอะไรให้มากหน่อย

ตอนที่เสิ่นเชี่ยวเข้ามา ฟู่จิ้นเชินก็กำชับคนรับใช้ออกไปทำงานแล้ว

เซี่ยซื่อเองก็ตามนางมาด้วย พี่น้องสองคนนี้ดูกังวลมาก

"ได้ยินว่าฮูหยินเฉิงนั่นมาหาจาวหนิงแต่เช้าหรือ? พวกเราเมื่อครู่กำลังเย็บกระเป๋าให้จาวหนิง เลยมาไม่ทัน"

ตอนที่พวกนางได้ยินเรื่องนี้ เสี่ยวเถาบอกว่า จาวหนิงเริ่มกำลังด่ากราดอยู่

ในเมื่อจาวหนิงกำลังด่าคน เช่นนั้นพวกนางจึงไม่ได้รีบเข้ามาร่วมวงด้วย ถ้าเผื่อฮูหยินเฉิงรู้สึกว่าพวกเขาที่เป็นพ่อแม่ควรจะเตือนฟู่จาวหนิง แล้วลากพวกเขาลงน้ำไปด้วย นั่นไม่ใช่จะส่งผลกระทบกับการแสดงความสามารถจาวหนิงหรือ?

ดังนั้นเสิ่นเชี่ยวจึงดึงเซี่ยซื่อไว้ ให้เสี่ยวเถาคอยดูตอนที่ฟู่จาวหนิงด่าไประยะหนึ่งแล้ว พวกเขาจึงจะออกมา

แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเซียวหลันยวนจะแบกฟู่จาวหนิงเดินออกไปเลย ไม่อย่างนั้นพวกนางตอนนี้คงได้ถามจาวหนิงต่อหน้าแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไม่เป็นไร กลับไปแล้ว" ฟู่จิ้นเชินยิ้มๆ "ไปทำธุระเจ้าเถอะ"

"จาวหนิงล่ะ?"

"คุยกับอ๋องเจวี้ยนอยู่"

เซี่ยซื่อเองก็กังวล "อ๋องเจวี้ยนคงไม่ทำอะไรจาวหนิงหรอกนะ?"

"ไม่หรอก"

ฟู่จิ้นเชินอดเตือนพวกนางขึ้นมาไม่ได้

ฟู่จาวหนิงที่ถูกคนมากขนาดนี้เป็นห่วงเป็นใยถูกเซียวหลันยวนแบกขึ้นบ่ากลับไปที่เรือนหลัง

เสี่ยวเยว่รีบเดินเข้ามา "ท่านอ๋อง..."