บทที่ 1964

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าบางครั้งตนเองก็เป็นพวกคลั่งรักอยู่หน่อยๆ

"ทั้งๆ ที่คนอื่นคอยแอบสาดโคลนใส่ข้า หาว่าข้านิสัยไม่ดี ทำตัวไม่ดีกับท่านแท้ๆ แล้วยังจงใจมาอวดความสนิทสนมต่อหน้าข้าที่เป็นภรรยาอีก คอยแสดงท่าทีว่ามีความผูกพันกับท่านแค่ไหน ใกล้ชิดท่านแค่ไหน และยังคอยตีตัวห่างจากข้าอีกด้วย"

ฟู่จาวหนิงหยิกแก้มเขา ร้องเชอะขึ้นมา "จากคำแรกที่นางเรียกท่านว่าอายวน จากนั้นก็เรียกข้าว่าพระชายา ไอ้ความเจ้าเล่ห์นั่นมันก็แบชัดออกมาแล้ว ถ้านางจะมองข้าเป็นตนกันเอง จะจงใจเรียกให้มันแตกต่างขนาดนี้ด้วยทำไม?"

เซียวหลันยวนยังไม่ดึงมือนางออก ยอมให้นางหยิกแก้มตัวเองอยู่แบบนั้น

"เจ้าไม่พูดข้าก็นึกปัญหานี้ไม่ออกจริงๆ เจ้ารู้ไหมว่าเพระาอะไร? เพราะเจ้าลองดูสิ ท่านผู้เฒ่า พ่อตาแม่ยาย พวกเขาคนไหนบ้างที่ไม่เรียกเจ้าว่าจาวหนิง แล้วเรียกข้าว่าท่านอ๋อง?"

ฟู่จาวหนิงตกตะลึง พอลองคิดดู ก็เหมือนจะเป็นแบบนี้จริงๆ

"แต่ว่า สถานการณ์ของพวกเราไม่เหมือนกันนะ"

นางตั้งตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว "พวกเขาไม่เรียกชื่อของท่านก็เพราะก่อนหน้านี้ตัวตนฐานะของท่านมันสำแดงอยู่ที่นี่น่ะสิ ตระกูลฟู่ของเรา ไม่กล้าปีนเกลียวอ๋องเจวี้ยนที่สูงส่งอย่างท่านหรอก จะว่าไป นี่ไม่ใช่เพราะว่าก่อนหน้านี้มีความแค้นกันหรือ?"

ฟู่จาวหนิงโยกแก้มที่หยิกอยู่เบาๆ เขยิบเข้าไปใกล้ "แล้วจะว่าไป ท่านน่ะ ก่อนหน้านี้เองก็ไม่ใช่จะให้อภัยพวกเขาเสียหน่อยนี่? ความสัมพันธ์นี้อยู่ในช่วงละลายน้ำแข็ง เรื่องคำเรียกถึงจะดูอึดอัดเก้ๆ กังๆ หน่อย แต่ก็พอให้อภัยได้"

"อือฮึ เหมือนจะดูมีเหตุผลอยู่?"

"เดิมทีก็เพราะแบบนี้ แต่ท่านน้าเฉิงของท่านคนนั้นไม่เหมือนกัน ตอนที่ข้าเห็นนางเรียกท่านว่าอายวน ปฏิกิริยาแรกของท่านก็ตกตะลึงเหมือนกันนี่ หรือว่าข้ามองผิดไป?"

หลังจากที่เมื่อคืนนางนอนไม่หลับ ในสมองก็อดมีภาพเมื่อสองวันก่อนโผล่ขึ้นมาไม่ได้ รายละเอียดบางอย่างนางก็พบขึ้นมาใหม่

อย่างเช่นตอนอยู่ที่ร้านแผงลอย ตอนที่ได้ยินฮูหยินเฉิงเรียกว่าอายวน เซียวหลันยวนก็ตกตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด

เซียวหลันยวนพยักหน้า "อืม เพราะท่านน้าเฉิงแต่ก่อนนี้เรียกข้าว่าใต้ฝ่าพระบาทน้อย"