บทที่ 1965

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดจะเอาแต่จิกกัดไม่ปล่อยเรื่องนี้ ถ้าต้องมามีรอยร้าวกับเซียวหลันยวนเพราะเรื่องนี้ ทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น มันก็ดูจะเสียหายกันมากเกินไป

ตีเป็นว่าเรื่องนี้แค่ให้ฮูหยินเฉิงได้เห็นความขบขันไปก็แล้วกัน ฮูหยินเฉิงเองก็เหมือนอยากจะเห็นว่าระหว่างพวกเขามีปัญหาขึ้นมาอยู่แล้ว

นางคล้องข้อแขนเซียวหลันยวน เดินตามเขาออกไปกินข้าวเช้า

"แต่ว่า นางไม่ใช่ว่าจะไปยอดเขาโยวชิงกับพวกเราหรือ? อย่างนี้ก็ต้องเดินทางไปด้วยกันสิ? ข้าไม่ติดอะไรหรอกนะ ถึงอย่างไรท่านก็คงจะปฏิเสธเรื่องนี้ยาก แต่ข้าขอพูดให้ชัดเจนแล้วกัน ว่าระหว่างทางนางอย่าโผล่หน้ามาเล่นแง่กับข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้านางอีก"

ฟู่จาวหนิงเอียงตามองเซียวหลันยวน พูดกับเขาให้ชัดเจนขึ้นมาก่อน

"ไม่ให้นางโผล่มาตรงหน้าเจ้าสินะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ

พวกเขาพูดกันเข้าใจแล้ว เดินตรงไปโถงหน้าเพื่อกินข้าวเช้า

และฮูหยินเฉิงที่เพิ่งกลับมาถึงจวนอ๋องกลับรู้สึกว่ากระเดือกท้อเซียนจานหนึ่งที่ยกเข้ามาให้นางตอนนี้ไม่ลงเอาเสียเลย

ผู้ดูแลจงพอเห็นนางกลับมา แต่อ๋องเจวี้ยนไม่กลับมา จึงเข้ามาไถ่ถามเสียคำหนึ่ง

"ฮูหยิน ท่านอ๋องของเรายังอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่หรือ?"

ฮูหยินเฉิงไปไม่ทันไรเอง ตอนนี้ต้องยังไม่ได้กินข้าวเช้าแน่ แต่ท่านอ๋องไม่กลับมาด้ัวย คงต้องถามเสียหน่อยว่าต้องเหลือข้าวเช้าไว้ให้ท่านอ๋องไหม?

ฮูหยินเฉิงถูกเขาถามแบบนี้ ในใจก็มีความอึดอัดพลุ่งพล่านออกมา

นางเกือบจะปั้นหน้าแข็งใส่ผู้ดูแลจงแล้ว แต่ก็ยังพอมีสติสตังอยู่ รู้ว่านางไม่ควรมาอาละวาดในจวนอ๋องเจวี้ยนอีก

นางคลายสีหน้าลงมา ตอบกลับไปคำหนึ่ง "ใช่แล้ว เขาไม่ได้กลับมาด้วย ยังอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ น่าจะกินข้าวเช้าที่นั่นเลย"

"เช่นนั้นฮูหยินเฉิงจะกินไหม?" ผู้ดูแลจงเข้าใจขึ้นมา ถามต่ออีกคำ

"ไม่ต้องล่ะ ตอนนี้กินอะไรไม่ค่อยลง เอาน้ำชามาให้ข้าแล้วกัน"

"ทราบแล้ว"

ผู้ดูแลจงถอยออกไป เจอเข้ากับจงเจี้ยน

จงเจี้ยนมองเข้ามาด้านหลังเขา ยิ้มประชดประชันขึ้นมา

"ข้ารู้สึกว่า ต้องโดนพระชายาไม่ไว้หน้าในบ้านตระกูลฟู่มาแน่ ตอนนี้อารมณ์ถึงเป็นแบบนั้น"

"ไอ้เด็กนี่หุบปากไปซะ"