บทที่ 1966

คนที่เข้ามาพอเผยใบหน้า คนที่อยู่ที่นี่ก็ตกตะลึงกันไปหมด

นอกจากพระชายาแล้ว พวกเขาไม่เคยเห็นแม่นางที่สดใสแบบนี้เลย

พอเทียบกับองค์หญิงหนานอี๋ แม่นางคนนี้ดูจะสดใสและบริสุทธิ์ยิ่งกว่า

ความงามขององค์หญิงหนานอี๋งดงามเกินไป สำหรับพวกเขาแล้ว รู้สึกว่าพอมองมากเกินไปแล้วรู้สึกขวยเขิน แต่ความสวยสดใสแบบแม่นางคนนี้ ทำให้คนอยากชื่นชมจนเบนสายตาออกไม่ได้เลย

ระหว่างความงามเรียบง่ายกับฉูดฉาด แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ท่านหญิงอวิ๋นเหยาในตอนนั้นเป็นความสวยแบบนี้ แต่เทียบกับคนตรงหน้านี้แล้วยังต่างกันพอควรในด้านความสง่างามและท่วงท่า

"แม่นาง ท่านมาหาฮูหยินเฉิงหรือ?" ผู้ดูแลจงจำต้องลดเสียงลงมาอย่างเสียมิได้

คนที่เข้ามาคือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

ช่วงนี้ทั้งหนีตายทั้งป่วยหนักแล้วยังบาดเจ็บอีก องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผอมลงไปพอควร

พอผอมลงมา จึงดูสง่างามน้อยลงไปบ้าง แต่กลับยิ่งแสดงความน่าสงสารและดูมีความศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างชัดเจน

ใบหน้านางดูโตขึ้นมาหน่อย แต่กลับสวยงามกว่าแต่ก่อน นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ดูแลจงยิ่งตกตะลึงในความงามของนาง

"ใช่ ข้าอยากมาทักทายฮูหยินเฉิงน่ะ นางอยู่ไหม? อ๋องเจวี้ยนของพวกท่านอยู่ไหม?"

ตอนที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยถึงอ๋องเจวี้ยนกลับดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย

ถ้าอ๋องเจวี้ยนอยู่ล่ะก้ นางต้องคิดอีกว่าจะเลี่ยงอ๋องเจวี้ยนอย่างไร เพื่อให้คุยกับฮูหยินเฉิงได้

ถ้าอ๋องเจวี้ยนคอยจ้องอยู่ข้างๆ นางคงทำอะไรลำบาก

"แม่นางรู้จักท่านอ๋องของเราด้วยหรือ?"

ผู้ดูแลจงตกตะลึงไปเล็กน้อย แม่นางสาวสวยแบบนี้รู้จักท่านอ๋องของพวกเขาด้วย แล้วยังมาแต่เช้าอีก ถ้าพระชายาเห็นเข้า ท่านอ๋องจะอธิบายให้ชัดเจนได้ไหมนะ?

"เอ่อ รู้จักสิ แต่ตอนนี้ข้ามาหาฮูหยินเฉิงน่ะ"

ผู้ดูแลจงตอนนี้เพิ่งสังเกตเห้นว่าในมือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกอดกล่องผ้าไหมใบเล็กไว้ใบหนึ่ง

"ฮูหยินอยู่ที่โถงหน้า เชิญแม่นาง"