บทที่ 1979

ฮูหยินเฉิงไม่ค่อยเข้าใจพฤติกรรมนี้นัก

โดยเฉพาะที่ฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ยังพูดว่า คนยังอยู่ระหว่างเดินทาง อยู่กลางทาง ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึน กินข้าวได้ก็รีบๆ กินไปก่อนเสีย

ผลลัพธ์คือตอนที่นางพูดให้รีบกินข้าว เซียวหลันยวนที่เป็นถึงท่านอ๋องกลับไปเด็ดดอกไม้มาให้นางอยู่

ช่อดอกไม้ป่านั่น วางไว้บนรถม้าจะได้สักกี่วัน? จะว่าไป ข้างทางก็ยังมีดอกไม้ป่าอีกตั้งมากมายนี่? แค่มองก็พอแล้ว ต้องเด็ดมาแบบนี้ด้วย

ว่างกันเสียจริง

"ไม่เป็นไร ข้ายังไม่ค่อยหิวมาก"

ชิงอีตักน้ำมาให้เขาล้างมือ จากนั้นก็ไปตักข้าวต้มให้เขา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเห็นเสี่ยวเยว่เอาดอกไม้ช่อนั้นไปที่รถม้า ไม่นานนักก็หยิบแจกันใบหนึ่งออกมาใส่น้ำ ความอิจฉาในดวงตาแทบจะทะลักออกมาแล้ว

นางอิจฉามากจริงๆ!

ฮูหยินเฉิงอาจจะไม่มีอารมณ์ชวนฝันแบบนี้ แต่นางมีนี่นา

ก่อนหน้านี้เรื่องราวมากมายที่ได้ยินหรือเห็นมา ก็รู้ว่าอ๋องเจวี้ยนดีกับฟู่จาวหนิงแค่ไหน แม้ว่านางจะอิจฉา แต่ก็ไม่ได้ถึงกับสะเทือนใจขนาดนั้น

แต่เมื่อครู่ที่เห็นอ๋องเจวี้ยนส่งดอกไม้ช่อนี้ให้ฟู่จาวหนิงกับมือ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มสูงส่งเย็นชาแบบนี้ คนที่ไม่ไว้หน้าองค์จักรพรรดิเลยแม้แต่น้อยในวังหลวง กลับยอมทำเรื่องที่ดูเหมือนไม่ค่อยมีประโยชน์แบบนี้ด้วยตนเอง

ตอนที่เขาถือดอกไม้ช่อนั้นเดินเข้ามา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าใจของตนเองจะละลายอยู่แล้ว

ไม่ต้องพูดว่าเป็นดอกไม้ป่าที่สวยมากเลย ต่อให้เป็นแค่หญ้าป่าสักช่อ นางก็ยังรู้สึกหวั่นไหว เพราะนี่เป็นเรื่องที่ชายคนหนึ่งยินยอมทำเพื่อเจ้า

แล้วคนผู้นี้ยังเป็นอ๋องเจวี้ยนด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่จาวหนิงออกเดินทางแต่ก็ยังเอาแจกันดอกไม้มาด้วย เอามาทำอะไรน่ะ? หรือนางเองก็มีอารมณ์สุนทรีย์แบบนี้ด้วย?

"ข้าวต้มนี้อร่อยมากเลย รีบกินเถอะ" ฟู่จาวหนิงเองก็ตักมาอีกชาม