บทที่ 1980

หลายหมื่นตำลึงก่อนหน้านี้ที่จ่ายแทนฮูหยินเฉิง ฟู่จาวหนิงก็กลัวว่าเขาจะไม่มีเงินแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้จนขนาดนั้น

"ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้หนิงหนิงไม่เป็นหมอ แค่จะดูแลเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกินนั้นไม่มีปัญหาอยู่"

"เช่นนั้นก็ดี ของพวกนี้ข้าก็ส่งให้พ่อข้าแล้วกันนะ แต่ว่า ข้าเองก็หาเงินได้นะ หากท่านต้องการเงินจริงๆ ข้าก็หาให้ได้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ข้ากล้าดูถูกหมอเทวดาเสียที่ไหน? เจ้ารู้ไหมว่ายาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจของเจ้า เม็ดนึงมันขายได้ตั้งเท่าไร?"

เซียวหลันยวนเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงขัดสน

ด้วยวิชาแพทย์ของนาง ทั้งชาตินี้นางไม่มีวันขัดสนแน่นอน

ดังนั้น สามีภรรยาทั้งสองอย่างพวกเขาก็เป็นเศรษฐีต่อไปเถอะ

ฮูหยินเฉิงกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนั่งอยู่ข้างๆ ส่งสายตาเข้ามาเป็นระยะ

พอเห็นว่าเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงตอนที่กินยังตัวชิดติดกันขนาดนั้น เอาแต่กระซิบกระซาบกันไม่หยุด ทั้งสองคนรู้สึกขัดหูขัดตามาก

"อายวน ลมแรงขึ้นมาแล้ว รีบกินเถอะ กินเสร็จจะได้รีบเดินทาง" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ไหว

"ท่านน้าเฉิงกินเสร็จแล้วหรือ?" เซียวหลันยวนเห็นว่านางวางชามลงแล้ว

ลวี่กั่วที่อยู่ข้างๆ ยังกินอยู่เลย

"ข้ากินเสร็จแล้ว ข้ากินไม่เยอะ..."

"เช่นนั้นท่านก็ขึ้นรถม้าไปก่อนเถิด ด้านนอกลมแรง สุขภาพของท่านน้าก็ไม่คอ่ยดีนัก โดนลมมากคงไม่เหมาะนัก"

เซียวหลันยวนตัดบทนาง จากนั้นก็บอกกับลวี่กั่วว่า "ยังไม่รีบประคองฮูหยินของเจ้าขึ้นรถม้าอีก? ของพวกนี้วางไว้ได้ มีคนมาจัดการให้"

ลวี่กั่วรู้สึกว่าข้าวต้มนี้อร่อยมาก นางยังอยากกินอีกสักชาม ถึงอย่างไรนางก็เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง ไม่คุมตัวเองเสียหน่อยก็คงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พอได้ยินคำของเซียวหลันยวน นางเองก็กินต่อไม่ได้แล้ว

"เจ้าค่ะ"