บทที่ 1981

แต่ไม่ว่าฮูหยินเฉิงจะมีความเห็นแค่ไหน เส้นทางถัดจากนี้ โอกาสที่พวกนางจะได้คุยกับเซียวหลันยวนก็มีน้อยถึงน้อยมาก

บางครั้งขบวนเพิ่งสั่งพัก ตอนที่พวกนางลงจากรถม้า ก็รู้ว่าเซียวหลันยวนพาฟู่จาวหนิงไปหาน้ำใกล้ๆ แล้ว

บอกว่าหาน้ำ อันที่จริงคือสองสามีภรรยาแค่เลี่ยงคนมากๆ หนีออกไปเที่ยวเล่นต่างหาก

บางครั้งพวกเขาจะเอาผลไม้ป่ากลับมาหลายพวง บางครั้งก็หอบดอกไม้ป่ากลับมาช่อหนึ่ง บางครั้งยังหิ้วปลากลับมาอีกหลายตัว

ถึงอย่างไรคนอื่นอาจไม่รู้ แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองออกว่าฟู่จาวหนิงดีอกดีใจมาก เพราะทุกครั้งที่กลับมานางก็จะยิ้มละไม ดวงตาเป็นประกาย

นั่นคือหญิงสาวที่ถูกรักคนหนึ่ง

แล้วมีอยู่สองครั้ง ที่นางกระทั่งถูกเซียวหลันยวนแบกกลับมา

บอกว่าไปนั่งตกแดดอยู่บนหินใหญ่ก้อนหนึ่งแล้วง่วงจนหลับไป เซียวหลันยวนไม่อยากปลุกนาง ดังนั้นจึงแบกนางกลับมา

พอเข้าเมือง ตอนเข้าพักในโรงเตี๊ยม ห้องของสองสามีภรรยาก็อยู่ห่างจากพวกเขาไปไกลลิบ พอเข้าห้องก็ไม่ออกมาอีกเลย

แต่ว่า มีอสองครั้งที่พวกเขาออกไปเดินเที่ยวบนถนนยามค่ำคืน ตอนที่กลับมาก็หอบของกินเล่นกลับมาหลายห่อ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะอย่างไรก็กินไม่ค่อยลง แต่พวกเสี่ยวเยว่กินกันอย่างเบิกบาน

"พวกเขาครั้งนี้เหมือนออกมาเที่ยวเล่นกันเลย" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอ่ยกับฮูหยินเฉิงอย่างอิจฉา

เพราะเมื่อคืนนี้พวกเขากลับมาถึงโรงเตี๊ยม ในมือฟู่จาวหนิงยังกอดของเล่นกองใหญ่เอาไว้อีก แบ่งให้เสี่ยวเยว่ส่วนนึง กระทั่งยังมีพวกปิ่นปักผมอะไรพวกนี้ด้วย

กินไปด้วย ซื้อไปด้วย เที่ยวเล่นไปด้วยตลอดทาง

แต่ไม่พาพวกนางไปเลย!

ฮูหยินเฉิงทุกครั้งหาโอกาสตามไปไม่ได้เลย เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงเผ่นไปไวมาก บางครั้งกระทั่งไม่ออกประตูใหญ่ด้วย แต่ออกไปทางหน้าต่าง

นางเคยพูดขึ้นอ้อมๆ ครั้งหนึ่ง แต่เซียวหลันยวนกลับไม่รู้ว่านางมีความเห็น แต่ก็คิดว่าแปลกจริงๆ ที่พวกเขาทำไมไม่ออกทางประตูหลัก เขาก็ยังอธิบายอย่างจริงจังมาคำหนึ่ง