บทที่ 1982

เมืองเล็กที่ชื่อจื่อซวีแห่งนี้มีลักษณะกระจายตัวเป็นอักษร 品

ด้านหน้าส่วนใหญ่เป็นร้านค้าและตลาด และยังมีคนที่คอยดูแลรถม้าให้อาหารม้าโดยเฉพาะอีกด้วย พื้นที่ก็ไม่เล็กเลย ค่อนข้างคึกคักทีเดียว พอเห็นรถม้าหลากหลายรูปแบบและผู้คนที่เดินไปเดินมา องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็รู้สึกว่าแปลกใหม่ดี

"ท่านน้าเฉิง ระหว่างทางท่านบอกอยู่ตลอดว่าเป็นเมืองเล็กๆ ข้าก็คิดว่าจะเล็กมากๆ คิดไม่ถึงว่าจะคึกคักขนาดนี้"

โดยเฉพาะฮูหยินเฉิงยังบอกนางอีกว่า ตลาดนี้เป็นแค่ส่วนหนึ่งของเมืองเล็กนี้ ส่วนที่พักของคนยังอยู่ด้านหลัง

"สถานที่นี้เดิมทีก็ไม่ได้คึกคักขนาดนี้ หลายสิบปีมานี้ ยอดเขาโยวชิงค่อยๆ มีชื่อเสียงขึ้น คนก็แวะมามากขึ้น นอกจากนี้ ถนนที่ลอดใต้ยอดเขาโยวชิงเองก็ถูกขยายออกมาแล้ว คนที่สัญจรไปมาก็มากขึ้น พอมาถึงจื่อซวีก็เป็นจุดพักที่เหมาะเหม็งพอดี"

"ลอดยอดเขาโยวชิงออกไปที่ใดหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถาม

ฮูหยินเฉิงยิ้มๆ ตอบว่า "ไปถึงสถานที่หนึ่งที่ชื่อว่าโป๋ไห่ โป๋ไห่ทางนั้นหลายปีนี้ก็คึกคักขึ้นมาเช่นกัน มีการซื้อขายของทะเลบางอย่างที่นั่น ดังนั้นพวกนักชิมบางคนจึงไปที่เมืองโป๋ไห่ ที่นั่นสามารถได้กินอาหารทะเลที่สถานที่อื่นไม่มีได้ ของบางอย่าง พวกเราไม่เคยได้ยินเสียด้วยซ้ำ"

อาหารทะเล

พอได้ยินคำนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก้เหมือนได้กลิ่นคาวจางๆ

นางมองออกไป ก็เห็นคนกำลังล้อมอยู่ด้วยกัน เหมือนกำลังซื้ออะไรอยู่

"โอ้ เห็นไหม? ตรงนั้นกำลังขายอาหารทะเลอยู่ ตอนนี้มีคนจับธุรกิจนี้ ไปที่โป๋ไห่แล้วขนอาหารทะเลบางส่วนกลับมา ทำให้ที่นี่ก็ยังซื้อหาได้ ของทะเลตอนนี้ดมแล้วถึงจะคาวมาก แต่พอทำเสร็จแล้ว รสชาติดีสุดๆ ไปเลย"

ฮูหยินเฉิงรู้สึกภูมิใจขึ้นมา "อุทยานของพวกเรามีพ่อครัวคนนึงชื่อเหล่าว่าน เหล่าว่านเคยเรียนกับนักชิมคนหนึ่งที่แวะมา ทำอาหารทะเลอร่อยมาก และเมืองจื่อซวีในด้านนี้จึงไม่มีใครเทียบได้ อาฝูนี่ลาภปากแล้วนะ"

นางยกนิ้วโป้งขึ้นมา

ลวี่กั่วที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นว่า "พวกเราแต่ก่อนก็ไม่เคยกิน ดังนั้นจึงปรุงอาหารได้ไม่ถูกต้อง ดังนั้นพ่อครัวของเรามีชื่อเสียงขึ้นจากเรื่องนี้ มีคนไม่น้อยที่เดินทางมาด้วยชื่อเสียงนี้ด้วย"

"จริงด้วย อายวนเองก็ชอบกุ้งทะเลที่ไห่ว่านทำมาก" ฮูหยินเฉิงบอกกับองครักษ์ที่ติดตามอยู่ข้างๆ "เจ้าไปดูหน่อยว่ามีอะไร ซื้อบางส่วนกลับอุทยานเขาด้วย คืนนี้จะให้เหล่าว่านปรุงอาหารทะเลมื้อใหญ่สักมื้อ ต้อนรับแขกเสียหน่อย"

"ทราบแล้ว"