บทที่ 1989

"ลุงเหล่าว่าน ข้าทราบแล้ว พวกเขายืมห้องครัวข้างๆ เพื่อเตรียมกับข้าวกันเองน่ะ" เสี่ยวเฉิงเอ่ยขึ้น

"ทำเองหรือ?" เหล่าว่านตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา "เช่นนั้นก็เอาเถอะ ข้าคงจะดูคนผิดจริงๆ แม่นางสองคนนั้นกับชายอีกสองคนทำอาหารทะเลกันเป็นด้วย"

เขาเองก็ไม่พูดอะไรอีก

หลังจากเซียวหลันยวนออกไปส่งจดหมายแล้วกลับมา ก็ไปที่ครัวหลังหาฟู่จาวหนิง

ครัวใหญ่อีกด้านก็มีคนเข้าๆ ออกๆ เขาเหลือบมองไป เห็นว่าเหล่าว่านกำลังยุ่ง

เซียวหลันยวนจึงไม่เข้าไป แต่เดินไปยังห้องครัวรองข้างๆ

หลังจากเข้าไปเขาก็เห็นพวกของสืออีกำลังล้อมฟู่จาวหนิงอยู่ กำลังมองอย่างเคลิบเคลิ้ม ใครก็ไม่ทันสังเกตว่าเขาเข้ามาแล้ว

นี่กำลังทำอะไรกัน?

เขาเดินเข้าไป ก็เห็นฟู่จาวหนิงกำลังใช้มีดเชือดปู

ขาหูขนาดใหญ่พวกนั้น แต่ละท่อนถูกเฉือนออกมา มีดเล็กในมือฟันลงไป ตัดหั่น กรีดแล้วเปิดออก เผยให้เห็นเนื้อใสเป็นประกายด้านใน

ข้างๆ มีถาดใบใหญ่ใบหนึ่ง วางเรียงขาปูไว้แล้ว

ฟู่จาวหนิงสมกับที่ใช้มีดผ่าตัดเป็น ปู่ที่นางจัดการ เป็นระเบียบเรียบร้อย รอยตัดเป็นแบบเดียวกันทั้งหมด ขนาดเล็กใหญ่ก็เท่ากัน แค่วางเรียงไว้ก็ทำให้คนที่ป่วยโรคย้ำคิดย้ำทำสบายใจได้แล้ว

เพียงแต่ของพวกนี้เซียวหลันยวนไม่เคยกิน มองไปยังกระดองแข็งพวกนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ากินแล้วจะอร่อยไหม

"เจ้าสิ่งนี้ปรุงอย่างไรกัน?"

เซียวหลันยวนจู่ๆ ก็ส่งเสียง ทำเอาพวกของสืออีสะดุ้งโหยง รีบหลีกทางออก

"ท่านอ๋อง"

"พวกเจ้ามาช่วยไม่ใช่หรือ? ทำไมข้าเห็นพวกเจ้าเอาแต่ล้อมดูล่ะ?" เซียวหลันยวนเหลือบมองพวกเขาผาดหนึ่ง

รู้สึกเหมือนแต่ละคนกำลังดูจาวหนิงแสดงอยู่อย่างไรอย่างนั้น