บทที่ 1990

โถงอาหารที่ฮูหยินเฉิงเชิญแขกมา เป็นส่วนที่อยู่ในเรือนหลัง เรือนหน้ายังมีอีกโถงหนึ่ง มีโถงเล็กใหญ่ โถงใหญ่มีโต๊ะหลายตัว โถงเล็กมีแค่ตัวเดียว

นางพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาถึงโถงอาหารเรือนหลังของตนเอง คนรับใช้ก็นำอาหารออกมา ดูแล้วประณีตมาก

กลิ่นลอยเตะจมูก จานที่จัดวางก็สวยงาม

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอได้กลิ่นน่าอร่อยก็ท้องร้องขึ้นมา

แต่ตอนที่นางเห็นบนโต๊ะมีจานชามวางอยู่สามชุด ก็มองฮูหยินเฉิงอย่างไม่เข้าใจ

"ท่านน้าเฉิง พวกเราสองคนแล้วยังมีใครมากินด้วยอีกหรือ? ขาดไปหนึ่งชุดหรือเปล่า?"

สามคน จะคิดอย่างไรก็ไม่ค่อยถูก

นางเองก็ไม่เห็นว่ามีใครเข้ามา

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ว่ามากับอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ? เช่นนั้นก็ควรจะเป็นสี่สิ

"นั่งลงเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"

ฮูหยินเฉิงดึงนางลงมานั่งก่อน จากนั้นจึงถอนใจเอ่ยขึ้นว่า "เมื่อครู่อายวนสั่งคนมาบอกข้าแล้ว ว่าคืนนี้เขาจะกินข้าวกับพระชายาที่เรือนหน้า ไม่เข้ามาแล้ว ข้าคิดว่าพระชายาคงไม่อยากจะเข้ามาที่เรือนหลังของข้า และคงไม่อยากมานั่งกินข้าวกับข้าด้วยกระมัง"

พูดออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

เหมือนถูกฟู่จาวหนิงรังเกียจ ในใจรู้สึกแย่มาก

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรีบเอ่ยเตือนขึ้นมา "ท่านน้าเฉิง ไม่ใช่บอกว่าพวกเขาซื้ออาหารทะเลมากันเองหรือ? พวกเขาคิดจะกินอาหารทะเลกันที่เรือนหน้าหรือเปล่า?"

ฟู่จาวหนิงคนนี้จะงกเกินไปไหม? เป็นเพราะหลังจากตัวเองซื้ออาหารทะเลแล้วไม่อยากแบ่งกินกับนางหรือเปล่า ถึงได้ต้องแยกกันกินข้าว?

เพิ่งมาถึงอุทยานเขาเฉิงอวิ๋น เข้ามาเป็นแขก จะอย่างไรเจ้าบ้านก็ต้องจัดเลี้ยงต้อนรับสักมื้อสิ หลังจากมาถึงก็ยุยงให้อ๋องเจวี้ยนแยกตัวออกไปกินได้อย่างไรกัน?

"ท่านน้าเฉิง พวกเราทางนี้ก็ไม่ใช่ว่ามีอาหารทะเลหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองเห็นปลาบนโต๊ะแล้ว

นี่เป็นสิ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นอาหารทะเลที่ซื้อกลับมา