บทที่ 1992

"ความหมายของเจ้าคือ ตอนนี้คนที่อยู่ในห้องอาหาร คืออ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ใช่แล้ว" คนใช้พยักหน้า

"ทำไมถึงเป็นพวกเขาล่ะ? พวกเขาทำไมถึงกินอาหารกันที่โถงหน้า? ฮูหยินไม่ได้มาเชิญพวกเขาไปกินที่เรือนหลังด้วยกันหรือ?"

อาหารที่เตรียมไว้ให้อ๋องเจวี้ยนส่งไปที่เรือนหลังแล้วแท้ๆ

"พวกเขายังทำอาหารกันเองด้วยนะ!"

เหล่าว่านตอนนี้อดเหงื่อแตกขึ้นมาไม่ได้

ถ้าหากคนเหล่านั้นเป็นอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาล่ะก็ แล้ววันนี้เขาทำอะไรลงไปเนี่ย!

เสี่ยวเฉิงเองก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาแล้ว สีหน้าเองก็เปลี่ยนไปทันที "ลุงเหล่าว่าน คนนั้นๆๆ ที่พวกเราให้นางไปทำอาหารทะเลเอง..."

คนงามนั่น

คนงามคนนั้น น่าจะเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนใช่ไหม?

ตอนนี้พอคิดแล้วก็แน่ใจว่าใช่แน่ ถ้าเป็นหญิงสูงศักดิ์ทั่วไปจะมีท่วงท่าสง่าแบบนั้นเสียที่ไหน? แตกต่างกับที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนมาก

"แต่พระชายาอ๋องเจวี้ยนทำไมถึงไม่ได้วางท่าวางมาดเลยล่ะ?"

เหล่าว่านกลับรู้สึกเหมือนไม่ใช่

ตอนที่ลวี่กั่วเข้ามากำชับพวกเขา บอกว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็ฯคนที่กำเริบเสิบสานมาก ไม่เห็นใครในสายตา ดังนั้นฮูหยินจึงไม่ค่อยชอบนาง

แต่ว่า เรื่องที่ปรุงอาหารทำเลเอง พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็แสดงออกถึงความถ่อมตนมากเกินไป ตอนที่ได้ยินว่าพวกเขาไม่มีเวลามาปรุงอาหารทะเลแทนนาง นางก็ไม่ชักสีหน้าเลย ท่าทีดูดีมาก

"นั่นใช่พระชายาจริงหรือ?"