บทที่ 1993

"ท่านอ๋องกับพระชายากำลังกินข้าว มีอะไรหรือ?"

"ข้าคือเหล่าว่านพ่อครัวของอุทยานเขา ท่านอ๋องรู้จักข้าอยู่ ข้าเข้าไปคารวะท่านอ๋องกับพระชายาได้ไหม?"

เหล่าว่านอยากเข้าไปเห็นอาหารทะเลเหล่านั้น ฟู่จาวหนิงทำออกมาอย่างไรกัน ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลันยวนก็เหมือนจะรู้จักเขาด้วย ไม่เจอกันนานแล้ว ท่านอ๋องมาที่นี่ จะเข้าไปคารวะเสียหน่อยไม่ได้เลยหรือ?

"ข้าอยากไปขอโทษพระชายาด้วย ข้ามันมีตาหามีแววไม่ ก่อนหน้านี้ไม่รู้จักพระชายา แล้วยังให้พระชายาลงมือทำอาหารเองอีก..."

ฟู่จาวหนิงที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงของเหล่าว่าน ก็เช็ดๆ มือ บอกับเซียวหลันยวนว่า "ข้าออกไปคุยกับเขาสักคำสองคำนะ"

"ไม่กินแล้วหรือ?"

"ข้าอิ่มแล้ว ท่านเองก็ควบคุมหน่อย อย่ากินทีเดียวเยอะไปนัก"

นางเพิ่งเคยเห็นเซียวหลันยวนปล่อยใจกับการกินแบบนี้เป็นครั้งแรก กินไปเยอะขนาดนี้ ปกติเขากินของได้จำกัดจำเขี่ยมาก

"รู้แล้ว" เซียวหลันยวนยังคงกินบะหมี่คลุกหอยฝานอยู่ น้ำจิ้มพวกนั้นรสชาติดีมาก แล้วหมี่นี้พอต้มก็เอาไปผ่านน้ำเย็นด้วย ทำให้อร่อยขึ้นไปอีก

ฟู่จาวหนิงกำลังจะออกไป เซียวหลันยวนก็เสริมมาคำหนึ่ง "ถ้าหากเหล่าว่านยังดูถูกเจ้าอีก ก็ไม่ต้องไว้หน้าเขาแล้ว"

แม้เขาจะเคยกินอาหารของเหล่าว่านมาในสมัยยังเด็ก แต่ไม่ใช่จะยอมให้เหล่าว่านมาดูหมิ่นฟู่จาวหนิงเพราะจุดนี้

บางครั้งเขารู้สึกว่าฟู่จาวหนิงเองก็ใจดีเกินไป ไม่คิดจะใช้ตัวตนฐานะมาข่มคนเลยสักนิด

"รู้แล้วล่ะ เขาน่าจะมาเพราะอาหารทะเลพวกนี้นั่นล่ะ"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็ไม่รังเกียจที่จะบอกวิธีการปรุงพวกนี้กับคนอื่น แต่ก็ยังต้องดูท่าทีของเหล่าว่านด้วย

นางออกประตูไป เหล่าว่านกับเสี่ยวเฉิงแหงนหน้ามองมา ก็พบว่าเป็นนางจริงๆ ทั้งสองคนจึงโค้งตัวก้มหัวลงพร้อมกัน

"คารวะพระชายาอ๋องเจวี้ยน"

"ขอพระชายาโปรดให้อภัยด้วย"

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "ให้อภัยเรื่องอะไรหรือ?"